Ile muszę o sobie wyjaśnić, żebyś właściwie mnie ocenił?
Benjamin Trinidad Segura
3 min czytania
Ostatnio częściej zastanawiam się nad tym, jak trudno jest zostać właściwie zrozumianym przez innych.
A jeszcze trudniejsze jest chyba pytanie, co samemu można w tej sprawie zrobić.
Czasem wystarczy jedno słowo, by dwie osoby pomyślały o zupełnie różnych rzeczach.
Kirmes. Kerb. Dippemess. Dom.
W zależności od tego, skąd pochodzisz, od razu wiesz, o co chodzi. Albo nie.
A nawet jeśli dwie osoby mówią o tym samym, wcale nie znaczy to, że rozumieją przez to samo.
Właściwie tak dzieje się bez przerwy.
W rozmowach. W pracy. W związkach. A szczególnie podczas rozmów kwalifikacyjnych.
Siedzisz naprzeciwko kogoś, kogo być może znasz od 20 minut, i masz przedstawić się tak, żeby ta osoba uzyskała potem możliwie pełny obraz ciebie.
Co opowiadasz?
Co pomijasz?
Opowiadasz o swojej przeszłości? Teraźniejszości? O tym, co jest w CV? Czy o tym, czego w CV nie ma?
Ile kontekstu wystarczy?
Znam siebie od prawie 32 lat, więc oczywiście niemal wszystko wydaje mi się w jakiś sposób istotne.
Dla mnie punkt A łączy się z punktem B, bo dziesięć doświadczeń, które je dzielą, wiąże się ze sobą w całkowicie logiczny sposób.
I właśnie tu prawdopodobnie tkwi duża część problemu.
Znacznie łatwiej przychodzi mi wybieranie tego, co istotne, gdy chodzi o innych ludzi.
Mam wtedy dystans.
Mogę słuchać i powiedzieć:
To jest ważne. To raczej nie. To wyjaśnia twoje zachowanie. Tego nie musisz opowiadać w tej historii.
Wobec samej siebie nie mam takiego dystansu.
Może dlatego czasem mówię za dużo. Może mówię za szybko. A ty może za wolno?
Nie mam pojęcia.
Nie ma przecież uniwersalnego poradnika, jak właściwie się wytłumaczyć.
„Opowiedz coś o sobie”.
Dobrze.
Którą wersję?
Zawodową? Prywatną? Obecną? Z ostatnich dziesięciu lat? Tę, która ma znaczenie w przypadku tego stanowiska? Tę, o której sądzę, że chcesz ją usłyszeć?
I jest jeszcze jedna kwestia.
Oczekiwania.
Jak można spełnić oczekiwanie, jeśli się o nim nie wie?
Jeśli osoba naprzeciwko mnie potrzebuje konkretnej informacji, żeby właściwie mnie zrozumieć, a ja nie wiem, że właśnie tej informacji jej brakuje — jak mam jej ją przekazać?
Oczywiście część odpowiedzialności spoczywa na mnie.
Muszę umieć się komunikować. Muszę umieć nadawać rzeczom kontekst. Muszę się nauczyć, żeby nie opowiadać każdej historii, dodając 25 dygresji.
Ale w komunikacji biorą udział co najmniej dwie osoby.
Szczególnie podczas rozmów kwalifikacyjnych mam czasem wrażenie, że bardzo duża część odpowiedzialności spoczywa na osobie, która ma się wytłumaczyć.
Bądź precyzyjna. Mów na temat. Bądź autentyczna. Mów krótko. Podaj wystarczająco dużo kontekstu. Ale nie za dużo. Opowiedz swoją historię. Ale tylko te jej fragmenty, których akurat potrzebuję.
A jeśli potem powstaje błędne wrażenie, to znaczy, że nie umiałam się wystarczająco dobrze komunikować.
Może.
Jeśli coś mówię i zauważasz, że brakuje ci kontekstu — zapytaj mnie.
Jeśli coś do siebie nie pasuje — dopytaj.
Jeśli nie rozumiesz, dlaczego podjęłam jakąś decyzję — zapytaj dlaczego.
Jeśli moja odpowiedź jest zbyt powierzchowna — drąż temat.
Jeśli jest zbyt rozwlekła — sprowadź mnie z powrotem do sedna.
Nieporozumienia nie wynikają tylko z błędnych odpowiedzi. Czasem biorą się z braku pytań.
Wydaje mi się dość dziwne oczekiwać od ludzi, że w najkrótszym możliwym czasie perfekcyjnie przedstawią siebie w skrócie, podczas gdy druga strona często prawie wcale nie bierze odpowiedzialności za to, by naprawdę chcieć tę osobę zrozumieć.
Może właśnie o to chodzi.
Ludzie nie są CV. Nie są profilami. Nie są dziesięcioma punktami na liście. Nie są 60-sekundową odpowiedzią na pytanie „Opowiedz coś o sobie”.
Każdy fragment może być prawdziwy.
A jednocześnie tworzyć całkowicie fałszywy obraz całości.
I dlaczego osoba naprzeciwko mnie nie potrafi zadawać pytań, które pozwoliłyby jej właściwie mnie zrozumieć?
Dyskusja
Różnica zdań jest mile widziana. Brak szacunku — nie.
Rozpocznij dyskusję przemyślaną odpowiedzią.