A może to nie jest tak złe, jak nam się wydaje.
Benjamin Trinidad Segura
6 min czytania
Mamy dziwne wyobrażenie o postępie.
Powinno iść naprzód. W miarę nieprzerwanie. Najlepiej szybciej niż wczoraj.
Zarabiać więcej. Osiągać więcej. Posiadać więcej. Doświadczać więcej. Więcej z siebie dawać.
A jeśli się da, to wszystko naraz.
Ktoś, kto ma dziś mniej niż rok temu, zdaje się robić coś nie tak.
Ktoś, kto traci pracę, cofa się.
Ktoś, komu nie uda się zrealizować pomysłu, zmarnował czas.
Ktoś, kto kończy związek, coś stracił.
A kto musi zacząć od nowa, nagle znów znajduje się na początku.
Ale czy tak jest naprawdę?
Często postrzegamy nasze życie jak drogę, na której jest tylko jeden właściwy kierunek: naprzód.
Krok naprzód jest dobry. Dwa kroki są lepsze. Stanie w miejscu jest złe. A cofanie się? Najlepiej, żeby w ogóle się nie zdarzało.
Tymczasem nasze życie wcale tak nie funkcjonuje.
Zmieniamy się. Zmieniają się nasze okoliczności. Ludzie przychodzą i odchodzą. Z czasem okazuje się, że podjęte decyzje były błędne. Rzeczy, które działały jeszcze wczoraj, jutro mogą już nie działać.
A czasem coś tracimy, mimo że zrobiliśmy wszystko, jak należy.
Mimo to często traktujemy niepowodzenia jak osobistą porażkę.
Jakbyśmy ponieśli klęskę, gdy tylko nasze życie przestaje podążać w kierunku, który pierwotnie sobie wyobrażaliśmy.
Może nie każde cofnięcie się oznacza, że zmierzamy w złym kierunku.
Może czasem pokazuje nam tylko, że nasze wyobrażenie o postępie było zbyt uproszczone.
Wyobraź sobie kogoś, kto przez pięć lat próbował zbudować firmę.
Inwestuje czas, pieniądze, energię, a może także dużą część swojej nadziei.
I w pewnym momencie przestaje mu się udawać.
Firma musi zostać zamknięta.
Z zewnątrz można by powiedzieć: pięć straconych lat. Wszystko na marne. Powrót do punktu wyjścia.
Ale czy ta osoba jest naprawdę taka sama jak pięć lat temu?
Czy nie nauczyła się podejmować decyzji? Brać odpowiedzialności? Radzić sobie z niepewnością? Rozumieć ludzi? Rozwiązywać problemy?
Może straciła firmę.
Ale czy straciła przez to także wszystko, czego nauczyła się przez te pięć lat?
To samo dotyczy związków, zmian zawodowych, osobistych kryzysów i decyzji, które dziś podjęlibyśmy inaczej.
Oczywiście możemy stracić rzeczy, których nie da się zastąpić.
I oczywiście nowa wiedza nie sprawia automatycznie, że strata boli mniej.
Ale być może po niepowodzeniu znajdujemy się w podobnym miejscu co dawniej, choć nie jesteśmy już tą samą osobą.
To, że znów jesteś w tym samym miejscu, nie oznacza, że znów jesteś tą samą osobą.
Duża część naszego postępu jest niewidoczna dla innych.
Nikt na pierwszy rzut oka nie widzi, że nauczyłeś się stawiać granice.
Że dziś inaczej radzisz sobie z konfliktami.
Że masz odwagę zadawać pytania, zamiast musieć wszystko wiedzieć.
Że szybciej rozpoznajesz, kiedy coś ci nie służy.
Że dziś lepiej rozumiesz pewną sytuację, choć nadal nie możesz jej zmienić.
Nie możemy po prostu wpisać takich zmian do CV.
Nie pojawiają się na wyciągu z konta.
Nie przynoszą nam automatycznie większego uznania, lepszej pracy ani statusu społecznego.
A jednak mogą zmienić nasze życie.
Może nawet trwalej niż niejedno osiągnięcie, za które otrzymujemy tyle uznania.
Nie wszystko, co popycha nas naprzód, przesuwa nas w widoczny sposób do przodu.
Nie oznacza to, że zewnętrzne rezultaty są nieważne.
Pieniądze dają możliwości i poczucie bezpieczeństwa. Praca może zapewnić stabilność. Związki mogą dawać oparcie. Sukces może otwierać drzwi.
Ktoś, kto traci coś z tego, może stracić bardzo wiele.
Ale saldo naszego konta, stanowisko zawodowe czy status związku nie opowiadają całej naszej historii.
I może powinniśmy przestać udawać, że mogą.
Istnieje takie przekonanie, że czasem musimy zostać najpierw cofnięci, by potem zrobić szczególnie duży krok naprzód.
Jak gumka recepturka.
Ładny obraz.
Może nawet taki, który może dać nam nadzieję w trudnych chwilach.
Ale uważam, że powinniśmy podchodzić do niego ostrożnie.
Bo nie jesteśmy gumkami recepturkami.
Nie każdy, kto zostaje cofnięty, odbija się potem i rusza dalej naprzód.
Nie każdy kryzys czyni nas silniejszymi.
Nie każda porażka otwiera nowe drzwi.
I nie każda strata ma głębszy sens, który kiedyś odkryjemy.
Niektóre rzeczy są po prostu straszne.
Niektóre decyzje były błędne.
Niektórych doświadczeń wolelibyśmy nigdy nie przeżyć.
A niektóre niepowodzenia zostawiają ślady, które towarzyszą nam przez całe życie.
Nie musimy zamieniać każdego bolesnego doświadczenia w historię sukcesu, żeby mogło mieć miejsce w naszym życiu.
Może czasem po prostu wolno nam być smutnymi.
Rozczarowanymi. Złymi. Wyczerpanymi.
Może wolno nam czegoś żałować, nie musząc od razu wyciągać z tego lekcji.
I może wolno nam sobie życzyć, żeby coś potoczyło się inaczej, nie będąc przez to niewdzięcznymi za nasze obecne życie.
Myślę, że czasem wywieramy na siebie ogromną presję, by ze wszystkiego coś zrobić.
Z każdej szansy — sukces.
Z każdej porażki — naukę.
Z każdego problemu — rozwiązanie.
Z każdego trudnego okresu w życiu — historię o tym, jak ostatecznie jednak wygraliśmy.
Ale może nie zawsze musimy wygrywać.
Może nie zawsze musimy się rozwijać.
Czasem może wystarczy przetrwać trudny okres, nie dając się złamać.
Albo przyjąć pomoc.
Albo przyznać się do błędu.
Albo zrozumieć, że czegoś już nie chcemy, choć kiedyś dalibyśmy za to wszystko.
Może postęp czasem oznacza nawet świadome zrobienie kroku w tył.
Nie dlatego, że się poddajemy.
Lecz dlatego, że zrozumieliśmy, iż kierunek, w którym tak długo zmierzaliśmy, wcale nie był nasz.
I może to jedna z najtrudniejszych rzeczy do zrozumienia:
Że możemy coś odpuścić, mimo że już tak wiele w to zainwestowaliśmy.
Może pięć lat temu myślałeś, że dziś twoje życie będzie wyglądało inaczej.
Może nie udało ci się osiągnąć celów.
Może straciłeś rzeczy, o których byłeś przekonany, że zostaną na zawsze.
Może podjąłeś decyzje, których dziś żałujesz.
A może właśnie teraz zupełnie nie wiesz, co dalej.
Nie chcę ci mówić, że to wszystko musiało się wydarzyć, żeby później stało się coś lepszego.
Nie wiem tego.
I nie sądzę też, by ktokolwiek mógł to obiecać.
Ale wierzę, że czasem niesprawiedliwie oceniamy drogę, którą przeszliśmy.
Skupiamy się na tym, co nie zadziałało, i nie dostrzegamy tego, co w międzyczasie zrozumieliśmy.
Porównujemy teraźniejszość z przyszłością, którą kiedyś sobie wyobrażaliśmy.
I uznajemy tę różnicę za osobistą porażkę.
Tymczasem nie możemy wiedzieć, kim byśmy dziś byli, gdyby wszystko potoczyło się inaczej.
Może osiągnęlibyśmy więcej.
Może stracilibyśmy mniej.
Może bylibyśmy szczęśliwsi.
Ale może nie.
Nie wiemy.
I może wcale nie musimy wiedzieć.
Bo nasze życie nie jest egzaminem, na którym kiedyś będziemy musieli udowodnić, że wszystkie przeszłe decyzje były słuszne.
To coś, co kształtujemy, żyjąc.
A czasem należy do tego spojrzenie na nowo na przebytą drogę, bez upiększania jej.
Może właśnie teraz się cofasz.
Może stoisz w miejscu.
Może musisz zacząć coś od nowa, choć wydawało ci się, że już dawno zostawiłeś ten etap za sobą.
To nie musi być dobre.
Ale nie musi też oznaczać końca twojego rozwoju.
Możesz być rozczarowany tym, gdzie jesteś teraz, a jednocześnie uznać, jak daleko zaszedłeś.
Możesz życzyć sobie innej teraźniejszości, nie przekreślając całkowicie swojej przeszłości.
I możesz zacząć od nowa, nie udając, że wszystko, co było wcześniej, poszło na marne.
Może niektóre doświadczenia okażą się pomocne dopiero później.
Może inne po prostu pozostaną bolesne.
A może z tego, co dziś wygląda na krok wstecz, kiedyś wyłoni się nowy kierunek.
Żadnej gwarancji.
Ale taka możliwość istnieje.
Może nie zawsze musimy być dalej niż wczoraj. Czasem może wystarczy dziś zrozumieć coś, czego nie rozumieliśmy wczoraj.
A jeśli jutro znów będziemy chcieli zrobić krok naprzód, możemy to zrobić.
We własnym tempie.
Nie dlatego, że musimy udowodnić, iż każde niepowodzenie miało sens.
Lecz dlatego, że nasza droga jeszcze się nie skończyła.
Dyskusja
Różnica zdań jest mile widziana. Brak szacunku — nie.
Rozpocznij dyskusję przemyślaną odpowiedzią.