ΔοκίμιοELΙδέες
Ίσως οι άλλοι να ελπίζουν το ίδιο με εσένα
Γιατί τόσο συχνά βλέπουμε τους άλλους ως κριτές μας — και ξεχνάμε ότι κι εκείνοι ελπίζουν σε κάτι.
Benjamin Trinidad Segura
6 λεπτά ανάγνωσης
Φόρτωση πλαισίου…
Γιατί τόσο συχνά βλέπουμε τους άλλους ως κριτές μας — και ξεχνάμε ότι κι εκείνοι ελπίζουν σε κάτι.
Benjamin Trinidad Segura
6 λεπτά ανάγνωσης
Για τις συνεντεύξεις για δουλειά, τις πρώτες συναντήσεις και την παράξενη συνήθεια να βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων.
Μερικές φορές οι καταστάσεις δεν αλλάζουν επειδή αποκτούμε περισσότερη αυτοπεποίθηση, αλλά επειδή για μια στιγμή σταματάμε να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας.
Φαντάσου ότι κάθεσαι σε μια συνέντευξη για δουλειά.
Έχεις προετοιμαστεί, έχεις ξαναδιαβάσει το βιογραφικό σου, έχεις σκεφτεί πιθανές ερωτήσεις και ίσως έχεις προετοιμάσει ακόμη και μια απάντηση στην ερώτηση πού βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια.
Μια ερώτηση στην οποία πιθανότατα ούτε ο άνθρωπος που πρόκειται να σου την κάνει θα είχε μια πραγματικά πειστική απάντηση.
Τέλος πάντων.
Κάθεσαι εκεί, περιμένεις και ελπίζεις να αφήσεις καλή εντύπωση.
Να φανείς συμπαθής. Ικανός. Αρκετά ενδιαφέρων.
Να πεις τα σωστά πράγματα και όσο το δυνατόν λιγότερα από όσα μπορεί να μετανιώσεις αργότερα, στον δρόμο για το σπίτι.
Στο μυαλό σου, στην άλλη πλευρά του τραπεζιού κάθεται κάποιος που θα σε κρίνει.
Κάποιος που πρέπει να πείσεις.
Έχεις όμως σκεφτεί ποτέ τι σκέφτεται αυτή τη στιγμή αυτός ο άνθρωπος;
Ίσως εκεί κάθεται κάποιος που προσπαθεί εδώ και εβδομάδες να καλύψει μια κενή θέση εργασίας. Που έχει διαβάσει αμέτρητα βιογραφικά, έχει κάνει συνεντεύξεις και έχει στείλει απορριπτικές απαντήσεις.
Ίσως η ομάδα του να είναι υπερφορτωμένη. Ίσως ένας συνάδελφος να χρειάζεται επειγόντως βοήθεια. Ίσως ο ίδιος να βρίσκεται υπό πίεση.
Και ίσως αυτός ο άνθρωπος να σκέφτεται, λίγο πριν μπεις στο δωμάτιο:
Μακάρι σήμερα να είναι επιτέλους ο κατάλληλος άνθρωπος.
Έτσι, ενώ ελπίζεις να τους αρέσεις, εκείνοι μπορεί να ελπίζουν ότι είσαι ακριβώς ο άνθρωπος που αναζητούν.
Κάθεστε στο ίδιο δωμάτιο.
Με διαφορετικές προσδοκίες.
Αλλά ίσως με την ίδια ελπίδα.
Βρίσκω αυτή τη σκέψη ενδιαφέρουσα, γιατί ξεπερνά κατά πολύ τις συνεντεύξεις για δουλειά.
Ας πάρουμε ένα πρώτο ραντεβού.
Σκέφτεσαι τι να φορέσεις, ποια θέματα συζήτησης θα μπορούσαν να είναι ενδιαφέροντα και αν ίσως θα έπρεπε να συμπεριφερθείς λίγο διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθως.
Στο κάτω κάτω, θέλεις να αρέσεις.
Θέλεις ο άλλος να σε βρίσκει ενδιαφέροντα.
Και, προσπαθώντας να κάνεις όσο το δυνατόν λιγότερα λάθη, παραβλέπεις κάτι αρκετά προφανές:
Και το άλλο άτομο επέλεξε να έρθει σε αυτή τη συνάντηση.
Ίσως να έκανε τις ίδιες σκέψεις. Ίσως να είναι εξίσου αγχωμένο. Ίσως κι εκείνο να ελπίζει να γνωρίσει επιτέλους κάποιον με τον οποίο δεν χρειάζεται να προσποιείται.
Κι όμως, συχνά αντιμετωπίζουμε τέτοιες συναντήσεις σαν εξετάσεις.
Σαν να αποφασίζει ο ένας αν ο άλλος είναι αρκετά καλός.
Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για το να ανακαλύψουν δύο άνθρωποι αν ταιριάζουν μεταξύ τους.
Όχι για το ποιος μπορεί να πείσει ποιον.
Και σίγουρα όχι για το ποιος καταφέρνει καλύτερα να παρουσιαστεί ως κάποιος άλλος.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει όταν μιλάμε μπροστά σε άλλους ανθρώπους.
Μια παρουσίαση. Μια ομιλία. Ίσως μια ιδέα για την οποία είμαστε οι ίδιοι πεπεισμένοι, αλλά την εκφράζουμε δημόσια για πρώτη φορά.
Ξαφνικά, υπάρχει ένα κοινό.
Και στο μυαλό μας αυτό το κοινό μετατρέπεται απίστευτα γρήγορα σε μια ομάδα πιθανών επικριτών.
Κι αν μπερδέψω τα λόγια μου;
Κι αν καταλάβει κάποιος ότι είμαι αγχωμένος;
Κι αν η ιδέα μου δεν είναι τελικά τόσο καλή όσο νόμιζα;
Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο κοινό για έναν πολύ απλό λόγο:
Θέλουν να αποκομίσουν κάτι.
Να ακούσουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Να μάθουν κάτι. Να ανακαλύψουν μια νέα ιδέα. Ίσως ακόμη και να εκπλαγούν.
Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που ακούν με κριτική διάθεση. Που διαφωνούν ή εντοπίζουν λάθη.
Και η προσοχή δεν σημαίνει αυτόματα ότι σε κρίνουν.
Μερικές φορές, απλώς κάθονται απέναντί μας άνθρωποι που ελπίζουν να αξίζει ο χρόνος τους.
Είναι, στην πραγματικότητα, μια όμορφη σκέψη.
Αυτό που με απασχολεί σε αυτά τα παραδείγματα δεν είναι η διαπίστωση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κρυφά οι μεγαλύτεροι θαυμαστές μας.
Θα ήταν ωραίο.
Αλλά και αρκετά αφελές.
Φυσικά και μας κρίνουν. Φυσικά υπάρχει απόρριψη. Φυσικά δεν ταιριάζουμε με κάθε άνθρωπο, σε κάθε θέση εργασίας ή σε κάθε περίσταση.
Και μερικές φορές υπάρχουν πράγματι άνθρωποι που δεν μας θέλουν καλό.
Δεν εννοώ αυτό.
Το θέμα είναι η οπτική με την οποία συναντάμε τους άλλους.
Είμαστε οι πρωταγωνιστές της δικής μας ζωής. Βιώνουμε τις σκέψεις μας, γνωρίζουμε τις ανασφάλειές μας και ξέρουμε τι σημαίνουν για εμάς ορισμένες καταστάσεις.
Αντίθετα, από τους άλλους ανθρώπους βλέπουμε συνήθως μόνο ένα μικρό κομμάτι.
Τις εκφράσεις του προσώπου τους. Τα λόγια τους. Τη συμπεριφορά τους.
Και από αυτές τις ελάχιστες πληροφορίες πλάθουμε ιστορίες για το τι άραγε σκέφτονται για εμάς.
Συχνά αυτές οι ιστορίες είναι απίστευτα κολακευτικές για εμάς.
Ίσως να με βρίσκει βαρετό.
Ίσως να με θεωρεί ανίκανο.
Ίσως όλοι να πιστεύουν ότι δεν ανήκω εδώ.
Μα πού το ξέρουμε αυτό;
Δεν ξέρουμε τι τους απασχολεί, τι προσδοκίες έχουν ή ποιες ανασφάλειες προσπαθούν οι ίδιοι να κρύψουν αυτή τη στιγμή.
Κι όμως, μερικές φορές αντιμετωπίζουμε τις υποθέσεις μας σαν να ήταν γεγονότα.
Και ξαφνικά δεν αντιδρούμε πια στον άνθρωπο που κάθεται απέναντί μας.
Αλλά στην εικόνα που έχουμε σχηματίσει γι’ αυτόν.
Ίσως αυτό είναι το σημείο που με ενδιαφέρει περισσότερο.
Ευχόμαστε οι άλλοι άνθρωποι να μας καταλαβαίνουν.
Να αναγνωρίζουν τι μπορούμε να κάνουμε. Ποιοι είμαστε. Τι εννοούμε όταν λέμε κάτι.
Δεν θέλουμε να μας περιορίζουν σε μεμονωμένα λάθη. Ούτε σε μια κακή πρώτη εντύπωση. Ούτε σε κάποια εικόνα που έχει σχηματίσει για εμάς ένας άλλος άνθρωπος.
Πόσο συχνά όμως δείχνουμε την ίδια προσοχή στους άλλους ανθρώπους;
Πόσο συχνά προσπαθούμε πραγματικά να καταλάβουμε τι τους κινεί;
Όχι μόνο τι λένε.
Αλλά γιατί το λένε.
Ίσως ο άνθρωπος στη συνέντευξη για δουλειά να μην είναι τόσο απόμακρος όσο νομίζεις. Ίσως απλώς να είναι εξαντλημένος.
Ίσως το άτομο με το οποίο έχεις ραντεβού να μην αδιαφορεί, αλλά να είναι αγχωμένο.
Ίσως κάποιος να κοιτάζει το κινητό του στη διάρκεια της παρουσίασής σου επειδή συμβαίνει κάτι στο σπίτι.
Ίσως.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε.
Μα ακριβώς αυτό είναι το θέμα.
Και τον εαυτό μας επίσης.
Δεν πιστεύω ότι αυτή η σκέψη εξαφανίζει ξαφνικά κάθε ανασφάλεια.
Οι συνεντεύξεις για δουλειά δεν γίνονται αυτομάτως πιο χαλαρές. Τα πρώτα ραντεβού δεν παύουν να προκαλούν τόση αγωνία. Και όποιος φοβάται να μιλήσει μπροστά σε κόσμο, πιθανότατα θα εξακολουθήσει να αγχώνεται και μετά από αυτό το κείμενο.
Αλλά ίσως αλλάξει κάτι άλλο.
Ίσως την επόμενη φορά να μπούμε σε ένα δωμάτιο χωρίς να έχουμε αποκλειστικά την ερώτηση:
Τι θα σκεφτούν αυτοί οι άνθρωποι για μένα;
Αλλά και μια δεύτερη:
Τι ελπίζουν άραγε να αποκομίσουν αυτοί οι άνθρωποι από τη συνάντησή μας;
Ίσως τότε να μην πρόκειται πια μόνο για το να αφήσουμε καλή εντύπωση.
Αλλά και για το να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο.
Όχι μόνο για το να μιλήσουμε πειστικά.
Αλλά για το να μεταδώσουμε κάτι πολύτιμο.
Όχι μόνο για το να μας συμπαθήσουν.
Αλλά για να ανακαλύψουμε αν αρέσουμε ο ένας στον άλλον.
Περνάμε απίστευτα πολύ χρόνο σκεπτόμενοι ποια θέση έχουμε στο μυαλό των άλλων ανθρώπων.
Μερικές φορές ξεχνάμε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν εξίσου σύνθετη ζωή με εμάς.
Με ελπίδες, αμφιβολίες, προσδοκίες και πιθανότατα ένα σωρό σκέψεις που δεν έχουν καμία σχέση με εμάς.
Και ίσως αυτό να είναι καθησυχαστικό.
Γιατί δεν είναι κάθε βλέμμα αξιολόγηση.
Δεν είναι κάθε σιωπή απόρριψη.
Και δεν είναι κάθε συνάντηση εξέταση.
Συζήτηση
Η διαφωνία είναι ευπρόσδεκτη. Η ασέβεια όχι.
Ξεκίνα τη συζήτηση με μια προσεγμένη απάντηση.