Πόσα πρέπει να εξηγήσω για τον εαυτό μου, ώστε να με καταλάβεις σωστά;
Benjamin Trinidad Segura
4 λεπτά ανάγνωσης
Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι συχνότερα πόσο δύσκολο είναι στην πραγματικότητα να σε καταλαβαίνουν σωστά οι άλλοι.
Και μάλλον ακόμη πιο δύσκολο είναι το ερώτημα τι μπορείς να κάνεις εσύ γι’ αυτό.
Μερικές φορές, αρκεί μία μόνο λέξη για να σκεφτούν δύο άνθρωποι εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Λούνα παρκ. Kerb. Dippemess. Dom.
Ανάλογα με το από πού κατάγεσαι, ξέρεις αμέσως τι εννοείται. Ή και όχι.
Και ακόμη κι όταν δύο άνθρωποι μιλούν για το ίδιο πράγμα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι καταλαβαίνουν το ίδιο.
Στην πραγματικότητα, αυτό συμβαίνει συνεχώς.
Σε συζητήσεις. Στη δουλειά. Στις σχέσεις. Και ιδιαίτερα στις συνεντεύξεις για δουλειά.
Κάθεσαι απέναντι από κάποιον που ίσως γνωρίζεις μόλις 20 λεπτά και πρέπει να παρουσιάσεις τον εαυτό σου έτσι ώστε αυτό το άτομο να σχηματίσει όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα για σένα.
Τι λες;
Τι παραλείπεις;
Μιλάς για το παρελθόν σου; Το παρόν σου; Αυτά που γράφει το βιογραφικό σου; Ή ακριβώς αυτά που δεν γράφει το βιογραφικό σου;
Πόσο πλαίσιο είναι αρκετό;
Γνωρίζω τον εαυτό μου σχεδόν 32 χρόνια και, φυσικά, θεωρώ κάπως σημαντικά σχεδόν τα πάντα.
Για μένα, το σημείο Α συνδέεται με το σημείο Β, γιατί στο ενδιάμεσο υπάρχουν δέκα εμπειρίες που, για μένα, συνδέονται μεταξύ τους απολύτως λογικά.
Και μάλλον ακριβώς εκεί βρίσκεται μεγάλο μέρος του προβλήματος.
Μου είναι πολύ πιο εύκολο να ξεδιαλέγω όταν πρόκειται για άλλους ανθρώπους.
Εκεί έχω απόσταση.
Μπορώ να ακούσω και να πω:
Αυτό είναι σημαντικό. Εκείνο μάλλον όχι. Αυτό εξηγεί τη συμπεριφορά σου. Αυτό δεν χρειάζεται για αυτή την ιστορία.
Όταν πρόκειται για μένα, μου λείπει αυτή η απόσταση.
Ίσως γι’ αυτό μερικές φορές μιλάω πάρα πολύ. Ίσως μιλάω πολύ γρήγορα. Μήπως εσύ πολύ αργά;
Δεν έχω ιδέα.
Δεν υπάρχει άλλωστε κάποιος καθολικός οδηγός για το πώς να εξηγείς σωστά τον εαυτό σου.
«Πες μου κάτι για σένα.»
Εντάξει.
Ποια εκδοχή;
Την επαγγελματική; Την προσωπική; Την τωρινή; Εκείνη της τελευταίας δεκαετίας; Εκείνη που έχει σημασία για αυτή τη θέση; Εκείνη που πιστεύω ότι θέλεις να ακούσεις;
Και εδώ προστίθεται για μένα ένα ακόμη ζήτημα.
Προσδοκίες.
Πώς μπορεί κανείς να ανταποκριθεί σε μια προσδοκία, αν δεν γνωρίζει ότι υπάρχει;
Αν ο συνομιλητής μου χρειάζεται μια συγκεκριμένη πληροφορία για να μπορέσει να με καταλάβει σωστά, αλλά εγώ δεν γνωρίζω ότι λείπει ακριβώς αυτή η πληροφορία, πώς να την προσφέρω;
Φυσικά, ένα μέρος της ευθύνης μου αναλογεί.
Πρέπει να μπορώ να επικοινωνώ. Πρέπει να μπορώ να βάζω τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Πρέπει να μάθω να μην αφηγούμαι κάθε ιστορία με 25 δευτερεύουσες προτάσεις.
Αλλά η επικοινωνία απαιτεί τουλάχιστον δύο ανθρώπους.
Ιδίως στις συνεντεύξεις, μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης πέφτει στο άτομο που καλείται να εξηγήσει τον εαυτό του.
Να είσαι ακριβής. Να είσαι σχετικός. Να είσαι αυθεντικός. Να είσαι σύντομος. Να δίνεις αρκετό πλαίσιο. Αλλά όχι υπερβολικά πολύ. Πες την ιστορία σου. Αλλά μόνο τα σημεία της που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή.
Και αν μετά σχηματιστεί μια λανθασμένη εντύπωση, τότε η δική σου επικοινωνία δεν ήταν αρκετά καλή.
Ίσως.
Αν πω κάτι και καταλάβεις ότι σου λείπει το πλαίσιο, ρώτησέ με.
Αν κάτι δεν ταιριάζει, ρώτησε.
Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί πήρα μια απόφαση, ρώτησε γιατί.
Αν η απάντησή μου είναι πολύ επιφανειακή, πήγαινε βαθύτερα.
Αν είναι πολύ αναλυτική, βοήθησέ με να επιστρέψω στο θέμα.
Οι παρεξηγήσεις δεν προκύπτουν μόνο από λανθασμένες απαντήσεις. Μερικές φορές προκύπτουν επειδή δεν τέθηκαν ερωτήσεις.
Μου φαίνεται κάπως παράξενο να περιμένουμε από τους ανθρώπους να συμπυκνώνονται τέλεια μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ενώ η άλλη πλευρά συχνά αναλαμβάνει ελάχιστη ευθύνη για να προσπαθήσει πραγματικά να καταλάβει αυτό το άτομο.
Ίσως αυτό να είναι ακριβώς το θέμα.
Οι άνθρωποι δεν είναι βιογραφικά. Δεν είναι προφίλ. Δεν είναι δέκα κουκκίδες. Δεν είναι μια απάντηση 60 δευτερολέπτων στο «Πες μου κάτι για σένα».
Κάθε απόσπασμα μπορεί να είναι σωστό.
Και ταυτόχρονα να δημιουργεί μια συνολικά εντελώς λανθασμένη εικόνα.
Και γιατί ο συνομιλητής μου δεν έχει την ικανότητα να κάνει ερωτήσεις, ώστε να με καταλάβει σωστά;
Συζήτηση
Η διαφωνία είναι ευπρόσδεκτη. Η ασέβεια όχι.
Ξεκίνα τη συζήτηση με μια προσεγμένη απάντηση.