Beni doğru değerlendirebilmen için kendimle ilgili ne kadarını açıklamalıyım?
Benjamin Trinidad Segura
3 dk okuma
Son zamanlarda başkaları tarafından doğru anlaşılmanın aslında ne kadar zor olduğunu daha sık düşünüyorum.
Ve muhtemelen daha da zor olan, insanın bunun için ne yapması gerektiği sorusu.
Bazen tek bir kelime, iki insanın aklına birbirinden tamamen farklı şeyler getirmeye yeter.
Kermes. Kerb. Dippemess. Dom.
Nereden geldiğine bağlı olarak, ne kastedildiğini hemen anlarsın. Ya da anlamazsın.
İki insan aynı şeyden söz etse bile, bununla aynı şeyi anladıkları anlamına gelmez.
Aslında bu tam da sürekli yaşanıyor.
Sohbetlerde. İş yerinde. İlişkilerde. Ve özellikle iş görüşmelerinde.
Belki de yalnızca 20 dakikadır tanıdığın birinin karşısında oturuyorsun ve sonrasında o kişinin senin hakkında olabildiğince eksiksiz bir fikre sahip olması için kendini anlatman gerekiyor.
Ne anlatırsın?
Neyi atlamazsın?
Geçmişini mi anlatırsın? Şimdiki hâlini mi? Özgeçmişinde yazanları mı? Yoksa özgeçmişinde yazmayanları mı?
Ne kadar bağlam yeterlidir?
Kendimi neredeyse 32 yıldır tanıyorum; bu yüzden doğal olarak neredeyse her şeyi bir şekilde önemli buluyorum.
Benim için A noktası B noktasına bağlı, çünkü aralarında tamamen mantıklı bir şekilde birbirine bağlanan on deneyim var.
Sorunun büyük bir kısmı muhtemelen tam da burada ortaya çıkıyor.
Başkaları söz konusu olduğunda eleme yapmak benim için çok daha kolay.
Aramda bir mesafe var.
Dinleyip şöyle diyebiliyorum:
Bu önemli. Bu pek değil. Bu, davranışını açıklıyor. Bu hikâye için buna ihtiyacın yok.
Kendime gelince bu mesafe yok.
Belki bu yüzden bazen çok fazla konuşuyorum. Belki çok hızlıyım. Ya sen çok yavaş?
Hiç bilmiyorum.
Kendini doğru biçimde nasıl anlatacağına dair evrensel bir görgü kuralı da yok.
"Bana kendinden bahset."
Peki.
Hangi versiyon?
Mesleki olan mı? Özel hayatımdaki mi? Şu anki mi? Son on yıldaki mi? Bu pozisyonla ilgili olan mı? Duymak isteyeceğini düşündüğüm mü?
Bir de benim için başka bir nokta daha var.
Beklentiler.
Beklentiden haberi yoksa insan bir beklentiyi nasıl karşılayabilir?
Karşımdaki kişinin beni doğru değerlendirebilmesi için belirli bir bilgiye ihtiyacı varsa ama tam da bu bilginin eksik olduğunu bilmiyorsam, o bilgiyi nasıl verebilirim ki?
Elbette sorumluluğun bir kısmı bana düşüyor.
İletişim kurabilmem gerek. Olayları bağlamına oturtabilmem gerek. Her hikâyeyi 25 yan cümleyle anlatmamayı öğrenmem gerek.
Ama iletişim en az iki kişiden oluşur.
Özellikle mülakatlarda, kendini açıklaması gereken kişiye çok fazla sorumluluk yüklendiğini bazen hissediyorum.
Net ol. Konuyla ilgili ol. Kendin ol. Kısa tut. Yeterince bağlam ver. Ama çok fazla değil. Hikâyeni anlat. Ama lütfen yalnızca şu anda ihtiyacım olan kısımlarını.
Ve sonrasında yanlış bir izlenim oluşursa, kendi iletişimim yeterince iyi değildir.
Belki.
Bir şey söylediğimde bağlamın eksik olduğunu fark edersen, bana sor.
Bir şeyler uyuşmuyorsa, sor.
Neden bir karar verdiğimi anlamıyorsan, nedenini sor.
Cevabım yüzeysel kalıyorsa, daha derine in.
Çok uzuyorsa, beni yeniden konuya döndür.
Yanlış anlaşılmalar yalnızca yanlış cevaplardan doğmaz. Bazen sorulmayan sorulardan doğar.
İnsanlardan kendilerini çok kısa sürede kusursuzca özetlemelerini beklemek bana tuhaf geliyor; oysa karşı taraf bazen bu kişiyi gerçekten anlamaya çalışmak konusunda neredeyse hiç sorumluluk üstlenmiyor.
Belki de mesele tam olarak budur.
İnsanlar özgeçmiş değildir. Profil değildir. On maddelik listeler değildir. "Bana kendinden biraz bahset" sorusuna verilen 60 saniyelik bir cevap değildir.
Her bir kesit doğru olabilir.
Ve aynı zamanda bütünüyle yanlış bir genel izlenim yaratabilir.
Peki karşımdaki kişi beni doğru değerlendirebilmek için soru sorma becerisine neden sahip değil?
Tartışma
Fikir ayrılığına yer var. Saygısızlığa yok.
Düşünülmüş bir yanıtla tartışmayı başlat.