Mevcut durumun, yarın kim olabileceğini belirlemez.
Benjamin Trinidad Segura
6 dk okuma
Hayatta ilerleyemediğimizi hissettiğimiz dönemler olur.
Başkalarının başarılı olduğunu, hedeflerine ulaştığını, ilişkiler kurduğunu ya da yollarını zahmetsizce bulmuş gibi göründüğünü izleriz.
Biz ise olduğumuz yerde saydığımızı hissederiz.
Belki hatalar yaptık. Belki başarısız olduk. Belki fırsatları kaçırdık ya da bugün hâlâ aklımızı meşgul eden kararlar aldık.
Ve bir noktada şu soru akla gelir:
Buradan nasıl çıkacağım?
Bir zamanlar olduğum insana geri dönmek zorunda değilim.
Olmak istediğim insana doğru ilerleyebilirim.
Sonuçların, onlara giden yoldan daha çok ilgi gördüğü bir toplumda yaşıyoruz.
Birisi başarılı olduğunda, başarıyı görürüz.
Çoğunlukla görmediğimiz şey, bundan önceki aylar ya da yıllardır.
Belirsizlik. Şüpheler. Aksilikler. Kimsenin fark etmediği kararlar.
Ve bazen bunun sonucunda tuhaf bir baskı oluşur.
Yalnızca bir şeyi değiştirmek istemeyiz.
Başkalarının da değiştiğimizi görmesini isteriz.
Çaba gösterdiğimizi fark etmelerini.
Mevcut durumumuzun düşündürdüğünden daha fazlasını yapabileceğimizi anlamalarını.
Ama neden?
Bundan söz etmeden de kendin üzerinde çalışabilirsin.
Planlarını duyurmadan da peşinden gidebilirsin.
Ve değiştiğini insanlara kanıtlamak zorunda kalmadan da değişebilirsin.
Her gelişimin bir izleyici kitlesine ihtiyacı yoktur.
Belki şu anda işsizsin.
Belki maddi sıkıntılar yaşıyorsun.
Belki bir ilişkin sona erdi.
Belki işe yaramayan bir şeye başladın.
Ya da belki henüz olmak istediğin yere ulaşmadın.
Bütün bunlar mevcut durumunu anlatır.
Peki seni bir insan olarak da anlatıyor mu?
İnsanları hayatlarının belli bir dönemine göre yargılama hatasına şaşırtıcı derecede sık düşüyoruz.
Şu anda başarılı olmayan biri kolayca başarısız sayılır.
Başarısızlığa uğrayan biri, başarısızın teki olur.
Henüz hiçbir şey başaramamış biri küçümsenir.
Oysa çok önemli bir şeyi gözden kaçırıyoruz:
Bir durum, bir insanın nihai tanımı değildir.
Birinin hangi becerilere sahip olduğunu, neler yaşadığını ya da şu anda ne üzerinde çalıştığını bilmiyoruz.
Üstelik bu insanın beş yıl sonra nerede olacağını hiç bilmiyoruz.
Bu, kendimiz için de geçerli.
Bugün olmak istediğin yerde olmaman, orada kalacağın anlamına gelmez.
Ancak bu, her şeyin mutlaka değişeceği anlamına da gelmez.
Bunun için bizim de bir şeyler yapmamız gerekir.
Değişimden söz ettiğimizde çoğu zaman büyük kararlar düşünürüz.
İşten ayrılmak.
Bir şirket kurmak.
Başka bir ülkeye taşınmak.
Yeni bir hayata başlamak.
Ama bazen en önemli değişim, önce yeniden başlamaktan ibarettir.
Bir iş başvurusu yazmak.
Uzun zamandır kaçındığın bir konuşmayı yapmak.
Bir fikri denemek.
Kötü bir alışkanlığı sorgulamak.
Ya da hayatında artık işe yaramayan bir şey olduğunu sonunda kabul etmek.
Pek etkileyici gelmiyor.
Belki de öyledir.
Ama değişim neden etkileyici olmak zorunda olsun?
Her adım işe yaramaz.
Her girişim başarılı olmaz.
Ve bazen yanlış yönde ilerlediğimizi fark ederiz.
O zaman başka bir yolu denememiz gerekir.
Bu da sürecin bir parçası.
İlginç bir düşünce:
Zaten sahip olduklarını kullan.
Bir gün sahip olmayı umduklarını değil.
Çoğu zaman daha iyi koşulları bekleriz.
Daha fazla para.
Daha fazla deneyim.
Daha fazla bağlantı.
Daha fazla özgüven.
Doğru zaman.
Elbette, kaynaklarımızın gerçekten yetersiz kaldığı durumlar vardır.
Herkes aynı imkânlarla hayata başlamaz.
Her engel yalnızca irade gücüyle aşılamaz.
Yine de şu soruyu sormaya değer:
Belki sana yardım edebilecek birini tanıyorsundur.
Belki de şimdiye kadar küçümsediğin bir beceriye sahipsindir.
Belki henüz denemediğin bilgiler, araçlar ya da fırsatlar vardır.
Belki de mükemmel fırsata ihtiyacın yoktur.
Önce kusurlu bir fırsatı değerlendirmeye istekli olman yeterlidir.
Her zaman en iyi koşullarda başlamak zorunda değiliz.
Ama elimizdeki koşullardan bir şeyler çıkarmaya çalışabiliriz.
İnsanların birbirleri hakkında fikirleri vardır.
Geçmişimizi bilir, belli kararlarımızı hatırlar ya da bir noktada hakkımızda bir kanaat edinirler.
Ve çoğu zaman bu kanaat, insanın kendisinden daha yavaş değişir.
Belki başkaları seni birçok şeye başlayıp azını bitiren biri olarak tanıyordur.
Belki büyük planlar yapan biri olarak.
Belki daha önce başarısız olmuş biri olarak.
Bugün farklı davransan bile başkaları seni hâlâ eskiden olduğun kişi olarak görebilir.
Bu hayal kırıklığı yaratabilir.
Özellikle de fikirlerini önemsediğin insanlarsa.
Ama buradan ilginç bir soru doğuyor:
Başkalarını fikirlerini değiştirmeye zorlayamayız.
Bizi nasıl görmeleri gerektiğini de onlara dikte edemeyiz.
Ama gelişimimizi buna bağlı kılıp kılmamaya karar verebiliriz.
Belki bazı insanlar bir gün ne kadar değiştiğimizi fark eder.
Belki de etmezler.
Her iki durumda da yolumuza devam etmemize engel olmak zorunda değil.
Bu noktada, pek çok motivasyon videosunda verilen bir düşünceye itiraz etmek istiyorum.
Yeterince uzun süre dayanırsak, er ya da geç her şeyin karşılığını mutlaka alacağımız düşüncesine.
Hayat her zaman böyle işlemez.
İnsanlar inanılmaz derecede çok çalışıp yine de başarısız olabilir.
Yıllarca çabalayıp istedikleri sonuca ulaşamayabilirler.
Ve bazen üzerimizde neredeyse hiç etkimiz olmayan koşullar rol oynar.
Bunu kabul etmek karamsar olmak demek değildir.
Gerçekçi kalmak demektir.
Çünkü tek başına sebat etmek her zaman yetmez.
Bazen stratejimizi değiştirmemiz gerekir.
Bazen bir fikrin işe yaramadığını kabul etmemiz gerekir.
Ve bazen kişisel gelişim, bir şeye tutunmayı sürdürmek yerine onu bırakabilmekten ibarettir.
Her sebat güç değildir. Her vazgeçiş de zayıflık değildir.
Belki de önemli olan, ilk planımızı ne pahasına olursa olsun sürdürüp sürdürmediğimiz değildir.
Asıl önemli olan, deneyimlerimizden ders almaya istekli olup olmadığımızdır.
Aklımı kurcalayan bir düşünce var:
Sınırlarımıza dayandığımızda, değişim önümüzde yeni yollar açabilir.
Bu düşünce hoşuma gidiyor.
Sonunda her şeyin kendiliğinden yoluna gireceğini vaat ettiği için değil.
Mevcut durumumuzun geleceğimizi kaçınılmaz olarak belirlemediğini hatırlattığı için.
Kararlarımızı sorgulayabiliriz.
Yeni beceriler geliştirebiliriz.
Başka yollar deneyebiliriz.
Yeni insanlarla tanışabiliriz.
Hatalarımızı düzeltebiliriz.
Ve bazen, eskiden kendimize yakıştıramayacağımız bir şeyi bile başarabiliriz.
Belki yine başarısız oluruz.
Belki yeniden en baştan başlamamız gerekir.
Ama o zaman bile otomatik olarak yine aynı noktada olmayız.
Çünkü önceden sahip olmadığımız deneyimleri yanımızda götürürüz.
Belki de kişisel gelişimi oluşturan şeyin bir parçası tam olarak budur.
Bir daha hiç hata yapmamamız değil.
Onlarla farklı şekilde baş etmeyi öğrenmemiz.
Belki şu anda hayatından memnun değilsin.
Belki çok zaman kaybettiğini hissediyorsun.
Belki başkalarının senden çok daha ileride olduğuna inanıyorsun.
Ya da hangi yöne gitmek istediğini henüz hiç bilmiyorsun.
O zaman sana şu düşünceyi bırakmak istiyorum:
Hayatının bir gün başarılı olacağını kanıtlamak zorunda değilsin; bugün onu değiştirmeye başlayabilirsin.
Bütün yanıtları önceden bilmen de gerekmiyor.
Deneyebilirsin.
Hata yapabilirsin.
Fikrini değiştirebilirsin.
Ve başkalarının senin için belirlediğinden farklı bir yola girebilirsin.
Belki her şey yolunda gitmeyecek.
Belki yolun, istediğinden daha uzun sürecek.
Belki sonuç, başlangıçta planladığından tamamen farklı olacak.
Ama belki de bundan bugün henüz göremediğin bir şey doğacak.
Mevcut bölümünü beğenmiyorsun diye hikâyen sona ermiş değildir.
Belki de yeni bir bölüm yazmanın zamanı gelmiştir.
Senden şüphe eden insanlar için değil.
Birine bir şey kanıtlamak için değil.
Kendin için.
Çünkü bunun mutlaka bir başarı hikâyesi olması gerekmiyor.
Ama olabilir.
Tartışma
Fikir ayrılığına yer var. Saygısızlığa yok.
Düşünülmüş bir yanıtla tartışmayı başlat.