Για ανθρώπους που φεύγουν, σχέδια που αποτυγχάνουν και την παράξενη συνήθεια να θέλουμε να δίνουμε εκ των υστέρων νόημα στα πάντα.
Benjamin Trinidad Segura
4 λεπτά ανάγνωσης
Υπάρχει μια σκέψη που ταυτόχρονα βρίσκω απίστευτα καθησυχαστική και αρκετά επικίνδυνη:
Ίσως όλα συμβαίνουν για κάποιον συγκεκριμένο λόγο.
Ένας άνθρωπος φεύγει από τη ζωή σου. Μια δουλειά δεν πάει καλά. Μια σχέση αποτυγχάνει. Μια ευκαιρία για την οποία δούλευες καιρό ξαφνικά εξαφανίζεται.
Και κάποια στιγμή, μερικές φορές μήνες ή χρόνια αργότερα, κοιτάζεις πίσω και σκέφτεσαι: Ίσως έτσι να ήταν καλύτερα.
Ίσως να μην είχα γνωρίσει ποτέ αυτόν τον άλλον άνθρωπο. Ίσως να μην μου είχε έρθει ποτέ αυτή η ιδέα. Ίσως να μην είχα βρει ποτέ το θάρρος να αλλάξω κάτι.
Ίσως έπρεπε να γίνουν όλα ακριβώς έτσι.
Έπρεπε όμως πράγματι;
Βρίσκω αυτή την ερώτηση ενδιαφέρουσα, γιατί αποκαλύπτει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Θέλουμε να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει κάτι. Ιδίως όταν πονάει.
Και ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται το πρόβλημα.
Είμαστε τόσο απασχολημένοι να δίνουμε εκ των υστέρων μια λογική ιστορία στη ζωή μας, που μερικές φορές ξεχνάμε πόσα απ’ όσα συνέβησαν ήταν στην πραγματικότητα τυχαία.
Δεν ήταν αυτομάτως κακό για εμάς κάθε άνθρωπος που φεύγει από τη ζωή μας. Δεν ήταν κάθε απόρριψη μια κρυμμένη ευκαιρία. Και δεν ήταν απαραίτητο να συμβεί κάθε οδυνηρή εμπειρία για να εξελιχθούμε μέσα από αυτήν.
Μερικές φορές απλώς χάνουμε κάτι που είχε σημασία για εμάς.
Μερικές φορές οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που δεν καταλαβαίνουμε.
Και μερικές φορές κάτι δεν πετυχαίνει, παρόλο που κάναμε τα πάντα σωστά.
Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως αυτή η σκέψη κρύβει κάτι απίστευτα πολύτιμο.
Ίσως, απλώς, σε διαφορετικό σημείο απ’ ό,τι φανταζόμαστε αρχικά.
Κι αν δεν συμβαίνουν όλα για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, αλλά μπορούμε εμείς να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με όσα συνέβησαν;
Για μένα, αυτή είναι μια τεράστια διαφορά.
Στην πρώτη περίπτωση, εμπιστευόμαστε ότι κάπου υπάρχει ένα μεγάλο σχέδιο που απλώς δεν καταλαβαίνουμε ακόμη.
Στη δεύτερη περίπτωση, αναλαμβάνουμε κι εμείς ένα μέρος της ευθύνης για το πώς θα συνεχιστεί η ιστορία μας.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε υπεύθυνοι για όλα όσα μας συμβαίνουν.
Αλλά ίσως είμαστε υπεύθυνοι για το τι θα κάνουμε με αυτά.
Δεν μπορώ να ελέγξω αν κάποιος θα μείνει στη ζωή μου. Δεν μπορώ να αποτρέψω το να απογοητευτώ. Δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι οι αποφάσεις μου θα οδηγούν πάντα στο αποτέλεσμα που θέλω.
Αυτό που μπορώ, ωστόσο, να επηρεάσω είναι αν κάποια στιγμή θα επιτρέψω σε αυτές τις εμπειρίες να είναι κάτι περισσότερο από ένα επώδυνο κεφάλαιο του παρελθόντος μου.
Ίσως μάθω κάτι από αυτό. Ίσως αλλάξω οπτική. Ίσως την επόμενη φορά επιλέξω διαφορετικά.
Και ίσως, αρχικά, να μη συμβεί τίποτα από αυτά.
Ίσως απλώς να είμαι απογοητευμένος, λυπημένος ή θυμωμένος.
Κι αυτό είναι εντάξει.
Γιατί νομίζω πως ως κοινωνία έχουμε συνηθίσει αρκετά να πρέπει να μετατρέπουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται κάθε αρνητική εμπειρία σε κάτι θετικό.
Ένας χωρισμός γίνεται αφορμή να βρεις τον εαυτό σου. Μια απόλυση γίνεται μια νέα αρχή. Ένα αποτυχημένο εγχείρημα γίνεται ένα πολύτιμο μάθημα.
Όλα αυτά μπορεί να ισχύουν.
Αλλά δεν χρειάζεται να ισχύουν αμέσως.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς χρόνο.
Και μερικές φορές χρειάζεται κάποιον που να καταλαβαίνει πως αυτή τη στιγμή τα πράγματα είναι πραγματικά χάλια.
Αλλά μόνο αργότερα, από αυτό που θα κάνουμε κάποια στιγμή με αυτήν.
Γι’ αυτό δεν πιστεύω απαραίτητα ότι κάθε άνθρωπος που φεύγει από τη ζωή μου έπρεπε να φύγει.
Ή ότι κάθε ευκαιρία που χάθηκε ήταν στην πραγματικότητα κάτι καλό.
Πιστεύω όμως ότι η ζωή μου δεν χρειάζεται να γίνει αυτομάτως χειρότερη μόνο και μόνο επειδή κάτι εξελίχθηκε διαφορετικά απ’ ό,τι φανταζόμουν.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη σκέψη.
Ότι η ζωή μας δεν χρειάζεται να είναι πλήρως σχεδιασμένη από την αρχή για να καταλήξει παρ’ όλα αυτά να αποτελεί μια ιστορία.
Μια ιστορία με παρακάμψεις, λάθος αποφάσεις, συμπτώσεις, συναντήσεις, απώλειες και στιγμές που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να προβλέψουμε.
Αλλά ίσως μπορούμε να φροντίσουμε ώστε να μην πήγαν όλα χαμένα.
Και νομίζω πως μπορώ να ζήσω αρκετά καλά με αυτό.
Συζήτηση
Η διαφωνία είναι ευπρόσδεκτη. Η ασέβεια όχι.
Ξεκίνα τη συζήτηση με μια προσεγμένη απάντηση.