ΔοκίμιοELΙδέες
Ίσως χάσεις. Ίσως μάθεις.
Για την αποτυχία, τις κακές αποφάσεις και την παράξενη παρόρμησή μας να πρέπει να βγάζουμε κάτι θετικό από τα πάντα.
Benjamin Trinidad Segura
6 λεπτά ανάγνωσης
Φόρτωση πλαισίου…
Για την αποτυχία, τις κακές αποφάσεις και την παράξενη παρόρμησή μας να πρέπει να βγάζουμε κάτι θετικό από τα πάντα.
Benjamin Trinidad Segura
6 λεπτά ανάγνωσης
Μια όμορφη φράση.
Από εκείνες τις φράσεις που διαβάζεις, κοντοστέκεσαι για λίγο και σκέφτεσαι: Ναι, τελικά ισχύει.
Και μετά συνεχίζεις, μέχρι που κάποια στιγμή η ζωή σού παρουσιάζει μια κατάσταση στην οποία ούτε κέρδισες ούτε έμαθες και πολλά.
Εκτός ίσως από το ότι η ζωή μπορεί πότε πότε να είναι μεγάλη σκρόφα.
Ωστόσο, μου αρέσει αυτή η φράση.
Όχι επειδή ισχύει πάντα.
Αλλά επειδή κρύβει κάτι που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε πολύ συχνότερα.
Μια διαφορετική οπτική για την αποτυχία.
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου μας παροτρύνουν διαρκώς να δοκιμάζουμε πράγματα.
Βγες από τη ζώνη άνεσής σου.
Πάρε ρίσκα.
Τόλμησέ το.
Απλώς κάν’ το.
Αλλά αλίμονό σου αν δεν πετύχει.
Τότε ξαφνικά έρχονται οι ερωτήσεις.
«Γιατί το έκανες αυτό;»
«Ήταν προφανές πως δεν θα πετύχαινε.»
«Δεν μπορούσες να το είχες σκεφτεί από πριν;»
Α, μάλιστα.
Άρα πρέπει να είμαστε θαρραλέοι, να παίρνουμε ρίσκα και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα.
Αλλά, παρακαλώ, μόνο αν μπορούμε πρώτα να εγγυηθούμε ότι θα πετύχει.
Ενδιαφέρουσα ιδέα.
Ιδιαίτερα συναρπαστικό βρίσκω το πόσο γρήγορα οι άνθρωποι ξέρουν εκ των υστέρων τι θα έπρεπε να είχε γίνει διαφορετικά.
Πριν, το μέλλον ήταν ακόμα αβέβαιο.
Μετά, φυσικά, όλα ήταν ολοφάνερα.
Και μερικές φορές δεν το κάνουμε αυτό μόνο με τους άλλους.
Αλλά κυρίως με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Φαντάσου ότι ιδρύεις μια επιχείρηση.
Κάνεις έρευνα, σχεδιάζεις, επενδύεις χρόνο, χρήματα και ενέργεια.
Πιστεύεις στην ιδέα σου.
Προσπαθείς.
Και τελικά δεν πετυχαίνει.
Ήταν λοιπόν κακή απόφαση;
Ίσως.
Ίσως όμως και όχι.
Ίσως η ιδέα ήταν καλή, αλλά ο χρόνος λάθος.
Ίσως η ιδέα ήταν κακή, αλλά στην πορεία ανέπτυξες δεξιότητες που ούτε ήξερες πως θα χρειαζόσουν.
Ίσως γνώρισες ανθρώπους που αργότερα θα αλλάξουν τη ζωή σου.
Ή ίσως απλώς έχασες χρήματα.
Κι αυτό συμβαίνει.
Δεν χρειάζεται κάθε ιστορία να κρύβει έναν θησαυρό στο τέλος.
Και, αντίστροφα, η επιτυχία δεν σημαίνει αυτομάτως ότι τα κάναμε όλα σωστά.
Κάποιοι παίρνουν κακές αποφάσεις και είναι τυχεροί.
Άλλοι παίρνουν καλά μελετημένες αποφάσεις και είναι άτυχοι.
Κι όμως, συχνά αντιμετωπίζουμε τους πρώτους σαν ιδιοφυΐες και τους δεύτερους σαν ανθρώπους που θα έπρεπε να ήξεραν καλύτερα.
Και τότε ξεχνάμε κάτι καθοριστικό:
Συνήθως γνωρίζουμε μόνο το αποτέλεσμα.
Όχι όλες τις περιστάσεις.
Όχι όλες τις σκέψεις.
Όχι όλες τις εναλλακτικές.
Και σίγουρα όχι το μέλλον που είχαν μπροστά τους αυτοί οι άνθρωποι τη στιγμή που αποφάσισαν.
Ας επιστρέψουμε στην όμορφη φράση μας.
«Ή κερδίζεις ή μαθαίνεις.»
Όσο κι αν μου αρέσει, κάτι σε αυτήν με ενοχλεί.
Μερικές φορές ακούγεται σαν να πρέπει να μετατρέπουμε αμέσως κάθε ήττα σε κάποιο προσωπικό βήμα εξέλιξης.
Απέτυχε η σχέση;
Σημαντικό μάθημα.
Απέτυχε η επιχείρηση;
Πολύτιμη εμπειρία.
Έχασες τη δουλειά σου;
Νέα ευκαιρία.
Ίσως.
Αλλά ίσως αυτή τη στιγμή θέλεις απλώς να απογοητευτείς.
Ίσως είσαι θυμωμένος.
Ίσως δεν καταλαβαίνεις γιατί κάτι δεν πέτυχε.
Και ίσως αυτή τη στιγμή δεν έχεις καθόλου διάθεση να το μετατρέψεις σε μια υπέροχη ιστορία προσωπικής ανάπτυξης.
Δεν χρειάζεται κιόλας.
Έχουμε συνηθίσει να θέλουμε να κάνουμε όσο γίνεται πιο παραγωγικές ακόμη και τις ήττες μας.
Σαν να μπορεί μια κακή εμπειρία να υπάρξει μόνο αν μετά μπορούμε να την αξιοποιήσουμε προς όφελός μας.
Μερικές φορές χάνουμε.
Τελεία.
Και πιστεύω πως μπορούμε να το αναγνωρίσουμε κι αυτό.
Κι εγώ έχω πάρει αποφάσεις για τις οποίες σκέφτηκα εκ των υστέρων:
Ίσως θα μπορούσα να το είχα αποφύγει.
Επένδυσα χρόνο.
Έβαλα ενέργεια.
Ξεκίνησα πράγματα που δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχα φανταστεί.
Και φυσικά, μερικές φορές θα ήταν ευκολότερο να μην είχα καν προσπαθήσει.
Καμία απογοήτευση.
Κανένα ρίσκο.
Καμία αποτυχία.
Αλλά ούτε και καμία εμπειρία.
Καμία πιθανότητα να εκπλαγώ.
Καμία ευκαιρία να ανακαλύψω αν ίσως θα μπορούσε τελικά να είχε προκύψει κάτι από μια ιδέα.
Και, πάνω απ’ όλα, καμία απάντηση στην ερώτηση:
Τι θα είχε γίνει αν είχα προσπαθήσει;
Δεν πιστεύω πως πρέπει να παίρνουμε κάθε ρίσκο.
Δεν πιστεύω επίσης πως θάρρος σημαίνει να αγνοείς όλα τα προειδοποιητικά σημάδια και να τρέχεις στα τυφλά προς τον επόμενο τοίχο.
Επιτρέπεται να το σκεφτείς.
Επιτρέπεται να αμφιβάλλεις.
Επιτρέπεται να πάρεις προφυλάξεις.
Και επιτρέπεται επίσης να αποφασίσεις να μην κάνεις κάτι.
Όμως βρίσκω κρίμα να μην προσπαθούμε κάτι αποκλειστικά επειδή φοβόμαστε τι μπορεί να σκεφτούν οι άλλοι για την ενδεχόμενη αποτυχία μας.
Γιατί τότε δεν αποφασίζουμε πια μόνο με βάση τις δικές μας επιθυμίες, δυνατότητες και πεποιθήσεις.
Αλλά και με βάση τις κρίσεις ανθρώπων που ίσως τελικά να μην χρειαστεί καν να υποστούν τις συνέπειες των αποφάσεών μας.
Τι θα γινόταν αν δεν μετρούσαμε την επιτυχία αποκλειστικά με βάση το αν τελικά καταλήγουμε σε αυτό που είχαμε φανταστεί;
Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε επίσης να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος προσπάθησε, παρόλο που η έκβαση ήταν αβέβαιη;
Ότι κάποιος άλλαξε γνώμη επειδή προέκυψαν νέες πληροφορίες;
Ότι κάποιος σταμάτησε, παρόλο που πάλευε για κάτι επί χρόνια;
Ή ότι κάποιος ξαναρχίζει μετά από μια ήττα;
Δεν οδηγεί κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις στην επιτυχία.
Δεν μας κάνει κάθε μία πιο δυνατούς.
Και δεν θα βγάζει κάθε μία νόημα κάποτε.
Αλλά ίσως να μην χρειάζεται κιόλας.
Ίσως ένα μέρος της ζωής μας να είναι ακριβώς να παίρνουμε αποφάσεις χωρίς να ξέρουμε εκ των προτέρων αν θα είναι οι σωστές.
Να ελπίζουμε, παρόλο που δεν έχουμε καμία εγγύηση.
Να προσπαθούμε κάτι, παρόλο που μπορεί να αποτύχουμε.
Και μερικές φορές να διαπιστώνουμε ότι κάναμε λάθος.
Όχι επειδή ήμασταν ανόητοι. Αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι που δεν γνωρίζουν το μέλλον τους.
Τότε ίσως χάσεις.
Ίσως πονέσει.
Ίσως μετανιώσεις για την απόφασή σου.
Ίσως χρειάζεσαι χρόνο.
Και ίσως κάποια στιγμή κοιτάξεις πίσω όλο αυτό και συνειδητοποιήσεις κάτι που δεν είχες καταλάβει πριν.
Ίσως μάθεις κάτι από αυτό.
Ίσως προκύψει κάτι νέο.
Ίσως όμως και όχι.
Γι’ αυτό θα άλλαζα λίγο την αρχική φράση.
Όχι:
«Ή κερδίζεις ή μαθαίνεις.»
Αλλά:
«Ίσως κερδίσεις. Ίσως χάσεις. Αλλά όσο είσαι πρόθυμος να ξανασκεφτείς όσα έζησες, υπάρχει η δυνατότητα να μάθεις κάτι από αυτά.»
Το ξέρω.
Πολύ λιγότερο κατάλληλο για αφίσα παρακίνησης.
Αλλά ίσως λίγο πιο ειλικρινές.
Και κάπως βρίσκω αυτή τη σκέψη ακόμη πιο όμορφη.
Γιατί δεν μας υπόσχεται ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Απλώς μας θυμίζει ότι μια ήττα δεν χρειάζεται οπωσδήποτε να είναι το τέλος μιας ιστορίας.
Μερικές φορές είναι απλώς μια ήττα.
Και μερικές φορές, κοιτάζοντας πίσω, γίνεται η στιγμή που άρχισε κάτι καινούργιο.
Ίσως σήμερα να μην ξέρουμε ακόμη τι σημασία θα μπορέσουμε κάποτε να της δώσουμε.
Και ίσως αυτός ακριβώς να είναι αρκετός λόγος για να προσπαθήσουμε παρ’ όλα αυτά.
Συζήτηση
Η διαφωνία είναι ευπρόσδεκτη. Η ασέβεια όχι.
Ξεκίνα τη συζήτηση με μια προσεγμένη απάντηση.