Μερικές φορές αναγνωρίζουμε την αξία ορισμένων πραγμάτων μόνο όταν δεν είναι πια εκεί. Όμως πρέπει πράγματι να περάσουμε δύσκολες περιόδους για να καταλάβουμε την ευτυχία; Ίσως θα έπρεπε να μιλάμε λιγότερο για όσα μας δίδαξε ο πόνος
Benjamin Trinidad Segura
5 λεπτά ανάγνωσης
Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγματικά ευτυχισμένος/η;
Όχι απλώς ικανοποιημένος/η. Ούτε ανακουφισμένος/η. Ούτε απλώς ευδιάθετος/η.
Αλλά ευτυχισμένος/η.
Και πώς το κατάλαβες;
Ήταν μια ξεχωριστή στιγμή; Ένα μεγάλο επίτευγμα; Ένας στόχος για τον οποίο δούλευες καιρό;
Ή μήπως ήταν κάτι εντελώς συνηθισμένο;
Ένα δείπνο με παρέα. Μια συζήτηση. Ένα ήσυχο βράδυ. Η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να ανησυχείς.
Ίσως το παράξενο με την ευτυχία είναι ότι συχνά την αναγνωρίζουμε μόνο όταν δεν είναι πια εκεί.
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια αξιοσημείωτη ικανότητα: συνηθίζουμε τις συνθήκες της ζωής μας.
Στα καλά, όπως και στα κακά.
Αυτό που μας έκανε ευτυχισμένους χθες, αύριο μπορεί κιόλας να αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας.
Το πρώτο δικό μας σπίτι. Ο πρώτος κανονικός μισθός. Μια σχέση. Μια επαγγελματική επιτυχία.
Κάποια στιγμή αλλάζουν τα μέτρα μας.
Αυτό που παλιότερα ήταν επιθυμία, γίνεται προσδοκία.
Και καθώς εστιάζουμε σε όσα μας λείπουν ακόμη, μερικές φορές χάνουμε από τα μάτια μας όσα ήδη έχουμε.
Όχι απαραίτητα επειδή είμαστε αχάριστοι.
Αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι.
Υπάρχει η σκέψη ότι χρειαζόμαστε δύσκολες περιόδους για να καταλάβουμε τι σημαίνει πραγματικά ευτυχία.
Καταλαβαίνω τι εννοεί.
Όποιος έχει χάσει κάποτε την οικονομική του ασφάλεια, ίσως βλέπει διαφορετικά ένα σταθερό εισόδημα.
Όποιος έχει βιώσει τη μοναξιά, ίσως εκτιμά ιδιαίτερα όταν κάποιος μένει κοντά του.
Όποιος έχει χάσει έναν αγαπημένο άνθρωπο, ξέρει να εκτιμά τον χρόνο που περνά μαζί του με έναν τρόπο που δύσκολα περιγράφεται.
Όμως πιστεύω πως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτή τη σκέψη.
Κανείς δεν χρειάζεται να πεινάσει για να δικαιούται να εκτιμήσει το φαγητό.
Κανείς δεν χρειάζεται να χάσει έναν άνθρωπο για να μπορέσει να τον αγαπήσει.
Και κανείς δεν χρειάζεται να είναι πρώτα δυστυχισμένος για να ξέρει τι σημαίνει ευτυχία.
Ίσως οι δύσκολες εμπειρίες να αλλάζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τις χρειαζόμασταν.
Μας αρέσει να λέμε ότι οι δύσκολες εποχές μάς κάνουν πιο δυνατούς.
Ίσως αυτό να ισχύει μερικές φορές.
Αλλά όχι πάντα.
Κάποιες εμπειρίες μάς κάνουν πιο επιφυλακτικούς. Πιο δύσπιστους. Πιο φοβισμένους.
Κάποιες αφήνουν πληγές που δεν εξαφανίζονται απλώς και μόνο επειδή μάθαμε κάτι από αυτές.
Και κάποιοι άνθρωποι πρέπει να αφιερώσουν μεγάλο μέρος της δύναμής τους για να αντεπεξέλθουν σε πράγματα που άλλοι δεν χρειάστηκε ποτέ να ζήσουν.
Θα ήταν άδικο να θέλουμε να μετατρέψουμε όλα αυτά σε μια ιστορία επιτυχίας.
Δεν έχει κάθε πόνος κάποιο ανώτερο νόημα.
Δεν οδηγεί κάθε απώλεια στην προσωπική ανάπτυξη.
Και δεν μας κάνει κάθε δύσκολη περίοδος καλύτερους ανθρώπους.
Μερικές φορές κάτι ήταν απλώς φρικτό.
Κι όμως έπρεπε κάπως να συνεχίσουμε.
Ίσως η πραγματική δύναμη να μην βρίσκεται στο ότι υποφέραμε.
Αλλά στο τι κάνουμε με τη ζωή μας μετά.
Συχνά αναζητούμε την ευτυχία σε εξαιρετικά πράγματα.
Σε μεγάλους στόχους. Επιτυχίες. Εμπειρίες. Αλλαγές.
Κι έτσι ίσως παραβλέπουμε τις συνθήκες που κάνουν δυνατές αυτές τις στιγμές.
Ασφάλεια.
Υγεία.
Άνθρωποι που εμπιστευόμαστε.
Η ελευθερία να μπορούμε να παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις.
Ένα σπίτι όπου νιώθουμε άνετα.
Σε κάποιον που τα έχει όλα αυτά, μπορεί να φαίνονται ασήμαντα.
Για κάποιον που του έλειπε για πολύ καιρό έστω και ένα από αυτά, μπορεί ακριβώς αυτό να αποτελεί τεράστια ευτυχία.
Όμως ούτε αυτό πρέπει να το εξιδανικεύουμε.
Ένα ασφαλές σπίτι, αρκετό φαγητό ή ανθρώπινη στοργή δεν είναι ιδιαίτερες ανταμοιβές της ζωής.
Είναι βασικές ανάγκες.
Θα πρέπει να χαιρόμαστε όταν κάποιος ξαναβρίσκει την ασφάλεια ύστερα από μια δύσκολη περίοδο.
Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η ασφάλεια θα έπρεπε κανονικά να θεωρείται δεδομένη.
Ίσως θα έπρεπε επίσης να σταματήσουμε να συγκρίνουμε την ευτυχία μας.
Ένας άνθρωπος χαίρεται για μια προαγωγή.
Κάποιος άλλος χαίρεται που επιτέλους μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς του.
Κάποιος χαίρεται για ένα καινούργιο αυτοκίνητο.
Κάποιος άλλος χαίρεται που μπορεί να σηκωθεί ξανά χωρίς πόνο.
Ποιος από αυτούς είναι πιο ευτυχισμένος;
Και γιατί θα έπρεπε καν να χρειαστεί να το αποφασίσουμε;
Οι εμπειρίες μας επηρεάζουν τη σημασία που δίνουμε σε ορισμένα πράγματα.
Αυτό που για τον έναν είναι αυτονόητο, για τον άλλον μπορεί να είναι όνειρο ζωής.
Αλλά από αυτό δεν προκύπτει καμία κατάταξη.
Δεν χρειάζεται να είσαι λιγότερο ευτυχισμένος/η μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος έχει λιγότερα.
Και δεν χρειάζεται να υποβαθμίζεις τα προβλήματά σου μόνο και μόνο επειδή άλλοι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερα.
Η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται πια να έχουμε επιθυμίες ή ανησυχίες.
Και τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν.
Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τη ζωή μας να αλλάζει.
Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Τα σχέδια αποτυγχάνουν.
Οι βεβαιότητες χάνονται.
Και μερικές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις στις οποίες δεν έχουμε κανέναν έλεγχο.
Ίσως όμως μπορούμε να επηρεάσουμε το πόσο προσεκτικά πορευόμαστε στη ζωή μας.
Ίσως δεν χρειάζεται να περιμένουμε να μας λείψει κάτι για να αναγνωρίσουμε την αξία του.
Ίσως μπορούμε να αναρωτηθούμε ήδη από σήμερα:
Τι στη ζωή μου θα μου έλειπε αφόρητα αν αύριο δεν υπήρχε πια;
Και τι από αυτά αντιμετωπίζω αυτή τη στιγμή σαν να ήταν αυτονόητο;
Όχι για να φοβόμαστε διαρκώς μήπως χάσουμε κάτι.
Αλλά για να προσέχουμε περισσότερο όσα έχουμε.
Δεν χρειάζεται κάθε όμορφη εμπειρία να μας διδάσκει κάτι.
Δεν χρειάζεται κάθε ευτυχισμένη στιγμή να είναι κάτι που κερδίσαμε.
Δεν χρειάζεται να έχουν όλα βαθύτερο νόημα.
Μερικές φορές μπορούμε απλώς να χαιρόμαστε.
Για έναν άνθρωπο.
Για μια συζήτηση.
Για μια καλή μέρα.
Ή επειδή, έστω και για λίγο, δεν συνέβη τίποτα κακό.
Δεν χρειάζεται να περάσουμε πρώτα μια σκοτεινή περίοδο για να αποκτήσει αξία μια φωτεινή στιγμή.
Ίσως η τέχνη βρίσκεται στο να αναγνωρίζουμε το φως όσο είναι ακόμη εδώ.
Κι αν αυτή τη στιγμή δεν βλέπουμε καθόλου φως;
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να ξαναφωτίσει ποτέ.
Ίσως όχι σήμερα.
Ίσως ούτε αύριο.
Αλλά κάποια στιγμή.
Και μερικές φορές αυτή η αλλαγή δεν αρχίζει με το να γίνει ξαφνικά τέλεια η ζωή μας.
Αλλά με το να ανακαλύψουμε ξανά κάτι που μπορούμε να περιμένουμε με χαρά.
Συζήτηση
Η διαφωνία είναι ευπρόσδεκτη. Η ασέβεια όχι.
Ξεκίνα τη συζήτηση με μια προσεγμένη απάντηση.