Και ίσως να μην είναι τόσο άσχημο όσο νομίζουμε.

Ίσως να μην είσαι κακός άνθρωπος. Ίσως απλώς σε κάποιον να μην αρέσει ότι δεν είσαι πια ο άνθρωπος που περίμενε να είσαι.

Υπάρχουν άνθρωποι στην ιστορία των οποίων θα είσαι πάντα ο κακός.

Όχι απαραίτητα επειδή έκανες κάτι κακό.

Αλλά επειδή πήρες μια απόφαση που δεν τους άρεσε.

Επειδή είπες όχι.

Επειδή άλλαξες.

Επειδή σταμάτησες να κάνεις κάτι που είχαν συνηθίσει να κάνεις.

Ή επειδή για πρώτη φορά έκανες κάτι για τον εαυτό σου.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να αποδεχτούμε:

Το να είσαι καλός άνθρωπος δεν σημαίνει ότι όλοι θα σε θεωρούν καλό.

Όλοι έχουμε μια ιδέα για το τι κάνει έναν άνθρωπο καλό.

Προθυμία να βοηθάς. Ειλικρίνεια. Αφοσίωση. Διακριτικότητα. Κατανόηση.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτές οι ιδιότητες συγκρούονται μεταξύ τους;

Θέλεις να είσαι ειλικρινής, αλλά η ειλικρίνειά σου πληγώνει κάποιον.

Θέλεις να βοηθάς, αλλά δεν έχεις πια δυνάμεις.

Θέλεις να είσαι πιστός, αλλά συνειδητοποιείς ότι μια σχέση δεν σου κάνει καλό.

Θέλεις να δείχνεις κατανόηση, αλλά οι δικές σου ανάγκες μένουν παραμελημένες.

Ποια είναι τότε η σωστή απόφαση;

Και κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον:

Τίνος την ιδέα για τον καλό άνθρωπο προσπαθούμε τελικά να εκπληρώσουμε;

Τη δική μας;

Ή των ανθρώπων γύρω μας;

Σπάνια επικρίνεται ένας άνθρωπος που λέει πάντα ναι επειδή λέει ναι πολύ συχνά.

Τουλάχιστον όχι από εκείνους που επωφελούνται από αυτό.

Σπάνια επικρίνεται ένας άνθρωπος που είναι πάντα διαθέσιμος επειδή αφιερώνει υπερβολικά πολύ χρόνο στους άλλους.

Τουλάχιστον όχι από εκείνους που απαιτούν αυτόν τον χρόνο.

Και ένας άνθρωπος που παραμερίζει συστηματικά τις δικές του ανάγκες μπορεί να θεωρείται ιδιαίτερα ανιδιοτελής.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτό αλλάζει;

Όταν ένα ναι γίνεται ξαφνικά όχι;

Όταν κάποιος δεν είναι πια διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή;

Όταν κάποιος αποφασίζει ότι οι δικές του επιθυμίες αξίζουν την ίδια προσοχή με των άλλων;

Ίσως τον αποκαλέσουν εγωιστή.

Ίσως αχάριστο.

Ίσως μάλιστα πουν ότι άλλαξε προς το χειρότερο.

Κι όμως, ίσως άλλαξε μόνο ένα πράγμα:

Δεν ανταποκρίνεται πια στις ίδιες προσδοκίες.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι κάθε κριτική είναι αδικαιολόγητη.

Θέτει όμως ένα ερώτημα:

Ήταν πράγματι συνδεδεμένη με τον χαρακτήρα του η αναγνώριση που λάμβανε προηγουμένως αυτός ο άνθρωπος;

Ή με τη συμπεριφορά του απέναντι στους άλλους;

Εδώ θέλω να κάνω μια σημαντική διάκριση.

Γιατί η φράση «Γίνε ο κακός στην ιστορία των άλλων» μπορεί επίσης να γίνει επικίνδυνη, αν την καταλάβουμε λάθος.

Δεν είναι κάθε όριο λογικό.

Δεν είναι αυτομάτως σωστή κάθε απόφαση που παίρνουμε για τον εαυτό μας.

Και δεν μας επικρίνει κάθε άνθρωπος επειδή δεν μπορεί να αποδεχτεί την εξέλιξή μας.

Μερικές φορές πράγματι φερόμαστε άδικα.

Μερικές φορές πληγώνουμε ανθρώπους, ενώ θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει.

Μερικές φορές αποκαλούμε τη συμπεριφορά μας αυτοπροστασία, ενώ στην πραγματικότητα αποφεύγουμε την ευθύνη.

Το να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας δεν μας απαλλάσσει από την ανάγκη να εξετάζουμε τη δική μας συμπεριφορά.

Ισχύει όμως και το αντίστροφο:

Το ότι κάποιος πληγώνεται από την απόφασή μας δεν σημαίνει αυτομάτως ότι αυτή ήταν λανθασμένη.

Και τα δύο μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα.

Κάποιος μπορεί να απογοητευτεί.

Κι εμείς μπορεί παρ’ όλα αυτά να πήραμε μια δικαιολογημένη απόφαση.

Ίσως εδώ να βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα.

Συχνά κρίνουμε τους ανθρώπους με βάση όσα ακούμε γι’ αυτούς.

Ή με βάση όσα έχουμε ζήσει εμείς οι ίδιοι μαζί τους.

Ένας πρώην φίλος μιλά για έναν άνθρωπο που τον εγκατέλειψε.

Μια πρώην σύντροφος μιλά για κάποιον που ξαφνικά έγινε ψυχρός.

Ένα μέλος της οικογένειας μιλά για έναν αχάριστο άνθρωπο που σχεδόν δεν επικοινωνεί πια.

Και είναι πιθανό όλα όσα διηγούνται αυτοί οι άνθρωποι να είναι αλήθεια.

Τουλάχιστον από τη δική τους οπτική.

Τι γνωρίζουμε όμως για τον άλλον άνθρωπο;

Ίσως ο φίλος να προσπάθησε για χρόνια να κρατήσει ζωντανή μια μονόπλευρη φιλία.

Ίσως η φαινομενική ψυχρότητα να ήταν το αποτέλεσμα πολυάριθμων ανεπιτυχών συζητήσεων.

Ίσως κάποια στιγμή το μέλος της οικογένειας συνειδητοποίησε ότι η οικειότητα δεν σημαίνει αυτομάτως πως πρέπει να εκπληρώνει κάθε προσδοκία.

Ή ίσως το άτομο που κατηγορείται να είναι πράγματι εκείνο που φέρθηκε άσχημα.

Δεν το γνωρίζουμε.

Και αυτό ακριβώς ξεχνάμε εκπληκτικά συχνά: ότι δεν γνωρίζουμε κάτι.

Ακούμε μια ιστορία και βγάζουμε ένα συμπέρασμα.

Κι όμως, μερικές φορές δεν γνωρίζουμε ούτε τα μισά.

Θα υπάρξουν άνθρωποι που δεν θα καταλαβαίνουν τις αποφάσεις μας.

Άνθρωποι που θα απογοητευτούν.

Άνθρωποι που θα μας θεωρούν εγωιστές.

Άνθρωποι που θα ήθελαν να είμαστε μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας.

Και όσο δυσάρεστο κι αν είναι:

Ίσως πρέπει να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε σε κάθε μία από αυτές τις προσδοκίες.

Όχι επειδή δεν μας νοιάζουν οι άλλοι.

Αλλά επειδή κι εμείς οι ίδιοι είμαστε άνθρωποι, των οποίων οι ανάγκες, οι πεποιθήσεις και τα όρια έχουν σημασία.

Μπορούμε να προσπαθήσουμε να ενεργούμε με κατανόηση.

Μπορούμε να εξηγούμε τις αποφάσεις μας.

Μπορούμε να παίρνουμε στα σοβαρά την κριτική και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη.

Αλλά δεν μπορούμε να εγγυηθούμε ότι οι άλλοι θα εγκρίνουν τις αποφάσεις μας.

Και ίσως να μην χρειάζεται καν.

Μου αρέσει η αρχική διατύπωση από το βίντεο.

Αλλά θα τη διατύπωνα λίγο διαφορετικά.

Υπάρχει διαφορά.

Γιατί ο στόχος δεν πρέπει να είναι να πορευόμαστε στη ζωή χωρίς να νοιαζόμαστε για τους άλλους.

Ούτε πρέπει να απορρίπτουμε την κριτική γενικά, θεωρώντας την ζήλια, κακοβουλία ή έλλειψη κατανόησης.

Ίσως, αντίθετα, το ζητούμενο είναι να παίρνουμε αποφάσεις για τις οποίες μπορούμε να λογοδοτήσουμε στον εαυτό μας.

Ακόμα κι αν οι άλλοι δεν τις καταλαβαίνουν.

Παραμένοντας ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να κάνουμε λάθος.

Και ταυτόχρονα αποδεχόμενοι ότι δεν μπορούμε να πείσουμε κάθε άνθρωπο για τις προθέσεις μας.

Ίσως ένα μέρος της ενηλικίωσης είναι να μην χρειάζεται πια να είμαστε ο ήρωας σε κάθε ιστορία.

Αλλά να είμαστε άνθρωποι.

Με δικές μας ανάγκες.

Με λάθη.

Με όρια.

Και με τη διάθεση να μαθαίνουμε.

Γιατί, τελικά, ίσως θα έπρεπε να αναρωτιόμαστε λιγότερο αν όλοι μας θεωρούν καλούς.

Και περισσότερο:

Μπορώ να λογοδοτήσω στον εαυτό μου για τις αποφάσεις μου, ακόμα κι αν οι άλλοι τις κρίνουν διαφορετικά;