Δεν αξίζει κάθε γνώμη να έχει θέση στη ζωή σου.

Φόρτωση πλαισίου…

Δεν αξίζει κάθε γνώμη να έχει θέση στη ζωή σου. | Writing

Όλοι έχουν μια γνώμη.

Για το πώς θα έπρεπε να ζεις. Ποιες αποφάσεις θα έπρεπε να πάρεις. Ποια ρίσκα επιτρέπεται να αναλάβεις. Ποια όνειρα είναι ρεαλιστικά και ποια θα ήταν καλύτερο να εγκαταλείψεις.

Μερικές φορές αυτές οι γνώμες έρχονται από ανθρώπους που μας είναι κοντά. Μερικές φορές από ανθρώπους που σχεδόν δεν μας γνωρίζουν. Και μερικές φορές από ανθρώπους που οι ίδιοι δεν προσπάθησαν ποτέ να κάνουν αυτό από το οποίο μας αποτρέπουν.

Κι όμως, τους ακούμε.

Όχι απαραίτητα επειδή έχουν δίκιο.

Αλλά επειδή η γνώμη τους πυροδοτεί κάτι μέσα μας.

Ίσως αμφιβολία. Ίσως ανασφάλεια. Ίσως τον φόβο μήπως κάνουμε λάθος.

Και μερικές φορές αρκεί μια μόνο φράση για να αμφισβητήσουμε κάτι για το οποίο ήμασταν βέβαιοι μόλις χθες.

Αλλά από πότε η πεποίθηση ενός άλλου ανθρώπου αποτελεί αυτομάτως επιχείρημα ενάντια στη δική μας;

Οι άνθρωποι αξιολογούν τον κόσμο μέσα από τη δική τους οπτική.

Μια γνώμη δεν είναι ακόμη αλήθεια.

Με βάση τις εμπειρίες, τις πεποιθήσεις, τους φόβους, τις ελπίδες τους και μερικές φορές και τις απογοητεύσεις τους.

Όποιος έχει αποτύχει μια φορά μπορεί να θεωρεί ένα εγχείρημα μη ρεαλιστικό.

Όποιος εκτιμά ιδιαίτερα την ασφάλεια ίσως θεωρεί γενικά τα ρίσκα κάτι αρνητικό.

Όποιος δεν πιστεύει ότι μπορεί να καταφέρει ορισμένα πράγματα, μερικές φορές δυσκολεύεται να φανταστεί ότι μπορεί να τα καταφέρει κάποιος άλλος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αυτομάτως άδικο.

Αλλά ούτε σημαίνει ότι η οπτική τους είναι αυτομάτως σωστή.

Όταν κάποιος λέει ότι η ιδέα σου δεν πρόκειται να πετύχει, μπορεί να πρόκειται για μια τεκμηριωμένη εκτίμηση.

Μπορεί όμως εξίσου να σημαίνει ότι αυτό το άτομο δεν μπορεί να φανταστεί πώς θα μπορούσε να πετύχει.

Και ανάμεσα σε αυτές τις δύο δηλώσεις υπάρχει τεράστια διαφορά.

Πρέπει να μάθουμε να την αναγνωρίζουμε.

Δεν είναι κάθε συμβουλή καλή συμβουλή.

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να μας βοηθήσουν.

Που θέλουν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να μας προφυλάξουν από λάθη ή να μας επιστήσουν την προσοχή σε κάτι που ίσως έχουμε παραβλέψει.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύτιμοι.

Αλλά υπάρχουν και συμβουλές που στην πραγματικότητα δεν είναι συμβουλές.

Αλλά προσωπικές πεποιθήσεις που κάποιος άλλος μεταφέρει στη δική μας ζωή.

«Εγώ δεν θα το έκανα.»

«Αυτό είναι υπερβολικά ριψοκίνδυνο.»

«Καλύτερα να βρεις κάτι σίγουρο.»

«Γίνε ρεαλιστής.»

Ίσως αυτές οι δηλώσεις να λέγονται με καλή πρόθεση.

Ίσως μάλιστα να κρύβονται πίσω τους βάσιμες ανησυχίες.

Αλλά σπάνια τίθεται ένα ερώτημα:

Για ποιον είναι στην πραγματικότητα σωστή αυτή η απόφαση;

Για τον άνθρωπο που σχολιάζει την απόφαση;

Ή για τον άνθρωπο που μετά θα πρέπει να ζήσει με αυτήν;

Γιατί είναι εύκολο να λες στους άλλους ποιον δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσουν.

Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν πρέπει να αναλάβεις ο ίδιος τις συνέπειες.

Δεν χρειάζεται να πείσεις τους πάντες.

Μερικές φορές περνάμε απίστευτα πολύ χρόνο δικαιολογώντας τις αποφάσεις μας σε άλλους ανθρώπους.

Εξηγούμε γιατί θέλουμε να κάνουμε κάτι.

Γιατί μια ιδέα μάς ενθουσιάζει.

Γιατί θέλουμε να ακολουθήσουμε έναν διαφορετικό δρόμο.

Και αν ο συνομιλητής μας δεν πειστεί, προσπαθούμε ξανά.

Με καλύτερα επιχειρήματα. Με περισσότερα παραδείγματα. Με ακόμη πιο λεπτομερείς εξηγήσεις.

Ώσπου κάποια στιγμή αρχίζουμε να μην αναρωτιόμαστε πια για την ίδια μας την απόφαση, αλλά για το πώς θα καταφέρουμε επιτέλους να πείσουμε τους άλλους.

Μα γιατί;

Γιατί πρέπει κάποιος άλλος να πιστέψει στο όνειρό μας προτού μπορέσουμε να το κυνηγήσουμε;

Γιατί χρειαζόμαστε έγκριση για μια απόφαση της οποίας τις συνέπειες θα αναλάβουμε εμείς;

Φυσικά, οι άλλοι μπορούν να μας βοηθήσουν να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά.

Φυσικά, μπορεί να κάνουμε λάθος.

Και, φυσικά, πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να αμφισβητήσουμε τις πεποιθήσεις μας.

Αλλά δεν χρειάζεται να κερδίζουμε κάθε συζήτηση για να μπορούμε να ακολουθούμε τον δικό μας δρόμο.

Μερικές φορές οι άνθρωποι μπορούν να διατηρούν τη διαφορετική τους γνώμη.

Κι εμείς μπορούμε παρ’ όλα αυτά να συνεχίσουμε.

Το να δεχόμαστε την κριτική δεν σημαίνει ότι την ακολουθούμε.

Υπάρχει, ωστόσο, κι ένας κίνδυνος.

Γιατί η σκέψη ότι δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από τις γνώμες των άλλων μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε κάτι διαφορετικό.

Στην πεποίθηση ότι ξέρουμε από τη φύση μας καλύτερα τι είναι σωστό.

Ότι η κριτική προέρχεται μόνο από ανθρώπους που δεν μας καταλαβαίνουν.

Ότι οι αμφιβολίες των άλλων εκφράζουν αυτομάτως τους δικούς τους περιορισμούς.

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Μερικές φορές οι άλλοι βλέπουν πράγματι κάτι που μας διαφεύγει.

Μερικές φορές πιστεύουμε τόσο πολύ σε μια ιδέα, που δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες της.

Και μερικές φορές, αυτός που μας αντιλέγει είναι ακριβώς εκείνος που θα μπορούσε να μας βοηθήσει περισσότερο.

Γι’ αυτό πρέπει να διακρίνουμε δύο πράγματα:

Να παίρνουμε στα σοβαρά μια γνώμη και να υποτασσόμαστε σε αυτήν.

Μπορούμε να ακούσουμε χωρίς να συμφωνήσουμε.

Μπορούμε να εξετάσουμε την κριτική χωρίς να εγκαταλείψουμε αμέσως τις πεποιθήσεις μας.

Μπορούμε να ξανασκεφτούμε τις αποφάσεις μας χωρίς να ντρεπόμαστε που τις πήραμε εξαρχής.

Και μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος έχει δίκιο στην κριτική του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποτύχαμε ως άνθρωποι.

Τότε αποφάσισες με βάση όσα γνώριζες τότε.

Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη σκέψη ότι πρέπει να σταματήσουμε να διαφωνούμε διαρκώς με το παρελθόν μας.

Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά;

Ποια απόφαση ήταν λάθος.

Ποια ευκαιρία χάσαμε.

Ποιον άνθρωπο δεν θα έπρεπε να είχαμε εμπιστευτεί.

Ποιον δρόμο ίσως θα έπρεπε να είχαμε ακολουθήσει.

Εκ των υστέρων, πολλά μοιάζουν προφανή.

Γνωρίζουμε τις συνέπειες.

Ξέρουμε ποιοι κίνδυνοι πράγματι επαληθεύτηκαν.

Έχουμε πληροφορίες που δεν είχαμε τότε στη διάθεσή μας.

Όμως συχνά ξεχνάμε ακριβώς αυτό όταν κρίνουμε το παρελθόν μας.

Κρίνουμε τις παλιότερες αποφάσεις μας με γνώση που δεν θα μπορούσαμε να έχουμε όταν τις πήραμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε απόφαση ήταν σωστή.

Ούτε σημαίνει ότι δεν πρέπει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα λάθη μας.

Αλλά ίσως πρέπει να σταματήσουμε να καταδικάζουμε τον παλιότερο εαυτό μας επειδή δεν ήταν ήδη αυτός που είμαστε σήμερα.

Μπορούμε να μαθαίνουμε από τις αποφάσεις μας.

Μπορούμε να μετανιώνουμε γι’ αυτές.

Μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη και να προσπαθήσουμε να επανορθώσουμε.

Αλλά δεν μπορούμε να τις αναιρέσουμε.

Και κάποια στιγμή, λοιπόν, ανακύπτει ένα άλλο ερώτημα:

Για πόσο ακόμη θέλουμε να διαφωνούμε με ένα παρελθόν που δεν μπορεί πια να μας δώσει απαντήσεις;

Στο τέλος, είναι η δική σου ζωή.

Μπορείς να ζητήσεις τη συμβουλή άλλων ανθρώπων.

Μπορείς να λάβεις υπόψη τις εμπειρίες τους, να πάρεις στα σοβαρά την κριτική τους και να εντάξεις τις οπτικές τους στις αποφάσεις σου.

Ίσως έτσι πάρεις καλύτερες αποφάσεις.

Ίσως έτσι αποφύγεις λάθη.

Ίσως όμως διαπιστώσεις επίσης ότι κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιος δρόμος είναι ο σωστός για σένα.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται μια ευθύνη από την οποία κανείς δεν μπορεί να μας απαλλάξει.

Γιατί οι άλλοι μπορούν να μας πουν τι θα έκαναν οι ίδιοι.

Μπορούν να μας εξηγήσουν τι θα φοβούνταν.

Μπορούν ακόμη και να μας πείσουν ότι μια απόφαση θα μπορούσε να είναι λάθος.

Αλλά δεν μπορούν να ζήσουν τη ζωή μας για λογαριασμό μας.

Δεν χρειάζεται να ξυπνούν κάθε πρωί με τη σκέψη ότι δεν κυνήγησαν ποτέ ένα συγκεκριμένο όνειρο.

Δεν χρειάζεται να ζουν με το ερώτημα τι θα μπορούσε ίσως να είχε γίνει.

Ούτε χρειάζεται να αναλάβουν όλες τις συνέπειες αν αποφασίσουμε να προσπαθήσουμε παρ’ όλα αυτά.

Γι’ αυτό δεν πρέπει ούτε να απορρίπτουμε εκ προοιμίου τις γνώμες των άλλων ούτε να τις υιοθετούμε χωρίς έλεγχο.

Πρέπει να τις κατανοούμε.

Να τις αμφισβητούμε.

Να τις αξιολογούμε.

Και μετά να αποφασίζουμε μόνοι μας.

Ίσως κάνουμε λάθη στην πορεία.

Ίσως τελικά αποδειχθεί ότι οι άλλοι είχαν δίκιο.

Ίσως όμως καταφέρουμε και πράγματα που κανείς δεν πίστευε ότι ήταν δυνατά.

Όχι επειδή δεν ακούσαμε ποτέ.

Αλλά επειδή μάθαμε να αποφασίζουμε μόνοι μας ποιες φωνές θέλουμε να ακολουθούμε.

Γιατί δεν αξίζει κάθε γνώμη να έχει θέση στη ζωή σου. Αλλά κάποιες αξίζουν να τις ακούσεις πιο προσεκτικά.

Και το να αναγνωρίζεις τη διαφορά μπορεί να είναι σημαντικότερο από το να έχεις πάντα δίκιο.