Σταμάτα να προσαρμόζεις τη ζωή σου στις απόψεις των άλλων.

Κι όμως, ξανά και ξανά αφήνουμε κάτι να μας εμποδίζει.

Όχι απαραίτητα επειδή μας λείπουν οι δυνατότητες.

Αλλά επειδή αναρωτιόμαστε τι μπορεί να σκεφτούν οι άλλοι.

Τι θα πουν οι φίλοι μου;

Τι θα σκεφτεί η οικογένειά μου;

Κι αν γελοιοποιηθώ;

Κι αν αποτύχω και αποδειχτεί ότι όλοι είχαν δίκιο;

Μερικές φορές, και μόνο η ιδέα μιας αρνητικής αντίδρασης αρκεί για να μην προσπαθήσουμε καν.

Κι όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που σπάνια θέτουμε στον εαυτό μας:

Φυσικά και οι άνθρωποι γύρω μας είναι σημαντικοί για εμάς. Και φυσικά οι εμπειρίες, οι εκτιμήσεις, ακόμη και η κριτική τους μπορούν να είναι πολύτιμες.

Όμως υπάρχει μια καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο να ακούμε και στο να υπακούμε.

Δεν αξίζει κάθε άποψη να επηρεάζει εξίσου τις αποφάσεις μας.

Και δεν γνωρίζει πραγματικά τι είναι εφικτό για εμάς κάθε άνθρωπος που θεωρεί τις ιδέες μας μη ρεαλιστικές.

Ίσως οι άλλοι να έχουν δίκιο στις ανησυχίες τους.

Ίσως πράγματι αποτύχουμε.

Ίσως κάποια στιγμή αποδειχτεί ότι μια απόφαση ήταν λάθος.

Αλλά είναι αυτό αυτομάτως χειρότερο από το να αναρωτηθούμε κάποτε τι θα είχε συμβεί αν είχαμε τουλάχιστον προσπαθήσει;

Μιλάμε συχνά για το πόσο σημαντικό είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να αποφεύγουμε αποφάσεις που θα μπορούσαν να κάνουν άλλους ανθρώπους να μας δουν να κάνουμε λάθη.

Και ίσως εκεί ακριβώς να βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας.

Αντιμετωπίζουμε τις πιθανές κρίσεις των άλλων σαν να έχουν ήδη συμβεί οι συνέπειές τους.

Κι όμως, συχνά δεν ξέρουμε καν αν αυτοί οι άνθρωποι θα σκέφτονταν πράγματι έτσι για εμάς.

Κι ακόμη κι αν το κάνουν;

Η γνώμη τους δεν είναι αυτομάτως και η δική μας αλήθεια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε κάθε κριτική, να παραμερίζουμε κάθε αμφιβολία ή να θεωρούμε εξαρχής σωστές τις αποφάσεις μας.

Σημαίνει να καταλάβουμε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας.

Όποιος θέλει να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο δεν χρειάζεται να μπορεί να εξηγήσει σε όλους το γιατί.

Όποιος θέλει να δοκιμάσει κάτι δεν χρειάζεται να αποδείξει από πριν ότι θα πετύχει.

Και όποιος κυνηγά ένα όνειρο δεν χρειάζεται την έγκριση όλων όσοι δεν το συμμερίζονται.

Ίσως λοιπόν πρέπει να πάψουμε να αναρωτιόμαστε αποκλειστικά τι μπορεί να σκεφτούν οι άλλοι για τις αποφάσεις μας.

Και να αναρωτιόμαστε πιο συχνά:

Τι θα σκέφτομαι κάποτε για τον εαυτό μου, αν εξαρτώ πάντα τις αποφάσεις μου από τους άλλους;

Γιατί οι άνθρωποι των οποίων οι γνώμες μάς απασχολούν σήμερα δεν θα υποστούν μαζί μας κάθε συνέπεια των αποφάσεών μας.

Δεν θα βιώσουν όλες τις ευκαιρίες που χάσαμε.

Και δεν θα είναι εκείνοι που κάποτε θα αναρωτηθούν γιατί δεν δοκιμάσαμε ποτέ κάτι.

Εμείς θα είμαστε.

Δεν έχει να κάνει με το να ζούμε μια ζωή όπου οι άλλοι άνθρωποι δεν μας νοιάζουν καθόλου.

Έχει να κάνει με το να ζούμε μια ζωή όπου δεν παύουμε να νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας.

Δεν χρειάζεται να αγνοούμε κάθε γνώμη για να ζούμε με αυτοδιάθεση.

Αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί επιτρέπουμε σε ορισμένους ανθρώπους να επηρεάζουν αποφάσεις, τις συνέπειες των οποίων στο τέλος επωμιζόμαστε κυρίως εμείς οι ίδιοι.

Και ίσως το σημαντικότερο ερώτημα να μην είναι τι σκέφτονται οι άλλοι για τον δρόμο μας, αλλά αν θα τον ακολουθούσαμε καν, αν κανείς δεν μπορούσε να μας βλέπει.